Schaaksite | Voor Schakers/Door Schakers. Wij volgen het Nederlandse schaken met nieuws, achtergronden en meer. Ook is er toernooinieuws en zijn er links naar livepartijen. Lezers kunnen op de Schaaksite zelf schaakinformatie plaatsen.

Schaakbeeld 90 za.23 juni 2012

In memoriam Cas Aubel

Een zeer aimabele persoon is niet meer.

Toen mij het bericht bereikte dat Cas plotseling was overleden op zijn vakantieadres in Italië was ik aangeslagen en overdonderd. De laatste keer dat ik hem sprak, enkele weken geleden in onze speelzaal het Hert, zag hij er prima en gezond uit en vertelde hij nog met verve over zijn komende vakantie.
Ook maakte ik toen een foto van hem voor een rubriek “wie is wie” bij SMB en Cas maakte spottend , via een blik van zijn ogen en mimiek, nog een grapje over het fotomoment. Moet dat nou zo nodig ....zag je hem denken.
Ik moest lachen door zijn ironische kritische blik toen ik de foto maakte en was bang dat deze daardoor niet scherp zou zijn. Viel gelukkig mee en een typische Cas-foto was het resultaat.



Ik leerde Cas kennen toen ik samen met hem in het 5e team van SMB speelde. Hij gaf altijd leuk commentaar op de gespeelde partijen en toonde sympathieke betrokkenheid naar ons als teamgenoten. Altijd hartelijk en hij kon als geen ander een verliespartij weglachen. Fanatisme en het per se willen winnen was hem vreemd. Een leuke partij spelen...daar ging het hem om.

Ik leerde Cas nog beter kennen toen we samen besloten om een wekelijkse schaakcolumn “Schaakbeeld” te starten bij SMB. Een schaakcolumn waar Cas zijn schrijftalent naar hartenlust kon uitleven. Hij schreef er het merendeel. Ik mocht ze illustreren.

Cas liet zijn ongebreidelde en brede fantasie zien in deze schaakcolumns. Verrassend qua inhoud, soms absurdistisch, altijd humoristisch, steeds met een kern van waarheid.
Door zijn brede ontwikkeling en interesses met reflectie geschreven. Cas was een erudiet persoon die overal aanknopingspunten vond om een schaakcolumn scherpzinnig inhoud te geven. De ene keer vanuit de schaakregels, dan weer vanuit de politiek, de kunst, vanuit het menselijk tekort, of vanuit puur zijn eigen beleving als persoon.

Lichtvoetige columns, overgoten met zelfspot en met oog voor leuke en aparte details. Bovendien erg goed en vlot geschreven. Ik heb hem nooit op een taalfout kunnen betrappen.
Zijn columns waren altijd fijn om te illustreren, de teksten stimuleerden.

De laatste column die hij schreef was het schaakbeeld van 28 april j.l met als titel “Pat(s) in het Catshuis” Een echte Cas Aubel column. Het politieke gehannes in Den Haag werd met flair op de hak genomen en grappig in de schaakwereld gepositioneerd.

Schaken vond hij een leuk spel, een aangenaam tijdverdrijf.
Hij was daarbij verre van een fanatiekeling en relativeerde al zijn winst- en verliespartijen. Cas genoot veel meer van de schaaksfeer, een mooie gedane zet, het praatje na de partij met zijn borreltje aan de bar, de prettige contacten onderling met clubleden, een bezoek aan het Tata-schaaktoernooi met vrienden en uiteraard een mooie geslaagde column over schaken. Daar kon hij vergenoegd en met intelligentie over filosoferen.

Cas was een trouw lid bij SMB en iedereen mocht Cas. Logisch ook.
Cas had mensenkennis en straalde een zekere wijsheid, mildheid en warmte uit. Hij had niet veel woorden nodig om zijn mening te geven, altijd duidelijk. Hij werd daarom zeer gerespecteerd bij SMB, iemand met status bij de club. Als Cas op dinsdagavond binnenkwam om een potje te schaken gaf dat meteen een goed gevoel.
Iedereen speelde graag tegen Cas. Je had een gerede kans om te winnen maar de partijen waren spannend vanwege de vindingrijkheid van Cas en zijn gevoel voor positiespel. Hij gunde je ook altijd de winst en een na-analyse wuifde hij meestal weg met een droge opmerking dat hij “zijn gepruts” nu wel doorhad.

Cas heeft, qua schaakrating, nooit het eerste team van SMB bereikt. Als mens en persoon echter zonder meer een grootmeester. Beslist een 2700 plusspeler.

Ik denk met heel veel plezier terug aan de samenwerking met Cas. Genoten van zijn fantasie, zijn creativiteit, zijn vriendelijkheid en persoonlijke charme en humor. Bedroefd dat we hem gaan missen.
SMB verliest een clubicoon.

Frans Drummen

schaakbeeld nr.90 is de laatste column.

Schaakbeeld 89
Pat(s) in het Catshuis
zaterdag 28 april 2012

De trouwe Schaakbeeld-volger heeft een paar weken moeten wachten op een nieuwe aflevering. Drukke bezigheden buitenshuis, klinkt altijd goed. Een week of wat terug kon ik het namelijk niet meer houden en vond ik dat ik mij echt naar het Catshuis moest spoeden. Reuze gezellig daar bij dat hek. Mannen en vrouwen met blocnote en ballpen of met een cameraatje, een enkeling met een microfoon. En wat bejaarde echtparen: zij met een grote tas aan de arm, hij met een chagrijnig gezicht. Kortom, een levendig gezelschap. Als je geduldig bleef wachten kon je het meemaken dat er plotseling twee mannen aan kwamen fietsen, eentje op een damesfiets (geleend van de werkster?) en de ander op een ordinaire herenfiets. Een paar enthousiastelingen riepen dan: dag meneer Rutte (de ander kenden ze niet of die werd genegeerd), en die riep dan terug: mediastilte. Kennelijk een codewoord voor de bewakers aan het hek. Die wisten dan dat hij het was.



Omdat ook ik wilde weten of hij het was, had ik een foto bij mij die ik vorig jaar in Venetië had gemaakt tijdens de Biennale. Daar had een kunstenaar van een hele reeks staatsmannen een afbeelding gemaakt door in een of ander materiaal veel te krassen totdat er zo iemand uit kwam. Het mooie was dat je daar zo maar overheen mocht lopen. Je zag dan ook veel mensen naar hartelust de betrokkenen met voeten treden. Rutte was daar ook bij. Ik wilde hem bij het Catshuis een foto daarvan laten zien en hem vragen of hij wel wist dat hij op de Biennale op deze manier de aandacht had getrokken. In Venetië, de stad van San Marco naar wie zijn ouders hem hadden vernoemd. Maar hij reageerde niet op mijn vraag. Hij fietste gewoon door. Tamelijk lomp, als je het mij vraagt.



Binnen in het Catshuis waren ze, naar ik uit betrouwbare bron weet, de hele dag aan het schaken. Meestal vluggertjes, want ze wilden weer snel naar huis of naar hun werk. Niemand wist te winnen, zodat hun mini-toernooi inmiddels al zeven weken duurde en ontiegelijk saai was geworden. Tot op die bewuste zaterdag. Wilders dreigde te verliezen. Die kon daar niet tegen, en toen mat in twee dreigde stootte hij "per ongeluk" het bord van tafel, riep "pat" en ging er als een haas vandoor. De anderen keken hem met een domme koeienblik na. Het personeel van het Catshuis vroeg zich af hoe een koe een haas vangt. Ik vraag het mij nog steeds af. Volgens mij was het in ieder geval geen pat.

Tekst en foto Cas Aubel
Tekening Frans Drummen

Schaakbeeld 88
ECU laat een frisse wind waaien!
Zaterdag 31 maart 2012

We wisten dat ze zouden komen, de visitatiecommissie van de ECU (European Chess Union), dankzij een bijzonder contact in de hoogste kringen van FIDE, ECU en KNSB. Om dit contact niet in moeilijkheden te brengen, deden we alsof we van niets wisten. Toen aan het begin van die gedenkwaardige clubavond een groepje ons onbekende personen de speelzaal binnen kwam, stapte onze wedstrijdleider zoals gebruikelijk op ze af met de vraag van welke vereniging ze waren en tegen welk team van ons ze kwamen spelen. Ze waren van de ECU, zeiden ze, waarop onze man reageerde met de opmerking dat hij die vereniging niet kende. Daarom vroeg hij uit welke plaats ze kwamen. Het antwoord was Belgrado. Zij waren de visitatiecommissie van de ECU, zeiden ze, en ze kwamen kijken in hoeverre onze vereniging zich gedraagt conform de Dresscode van de Tournament Rules 2012 van de ECU. Die geldt momenteel uitsluitend voor Europese toernooien maar de ECU overweegt deze verplicht te stellen voor alle wedstrijden binnen de bij de ECU aangesloten nationale bonden, en dus ook voor alle verenigingswedstrijden.



De commissie - die kennelijk van een rijk met drank besproeide maaltijd had genoten maar daar rept de Code niet van - was vol lof over uiterlijk, frisheid en kleding van onze leden. We lieten zien dat we over een prachtige rij douches beschikken (naast schaken worden er diverse andere vechtsporten in het gebouw beoefend), en vertelden dat onze leden verplicht waren te douchen voordat ze de speelzaal in mochten. In verband met de inmiddels beruchte regel over de knoopjes (in respect to shirts, the second from the top button may also be opened in addition to the very top button) moesten alle leden bovenkleding dragen met minstens twee knoopjes. Een trui mag wel, mits er twee knoopjes opgenaaid zitten. Er was een naaister paraat zo nodig knoopjes aan te zetten. Minder dan twee wordt bij ons niet geaccepteerd. Ik zag toevallig op straat een jonge dame met een blouse zonder knoopjes maar met een ritssluiting. Zo iemand zou de toegang worden ontzegd als zij niet bereid was zich twee knoopjes te laten aannaaien. Gelet op de regel "national costumes which fit into the generally accepted dress code and are not offensive or indecent to others can be worn" worden schakers in Volendammer kostuum niet geweerd. Op openstaande gulpen wordt niet gelet, aangezien het reglement daarover zwijgt. Alhoewel, de regels schrijven wel voor "the pieces of the clothing should .... show no excessive wear, no holes ........." maar bij deze gaten schijnt de commissie aan iets anders te hebben gedacht.

Naar uitwedstrijden geven wij al onze spelers een frisse spray mee. Dankzij onze interpretatie van de Dresscode, gesteund door een legertje bekwame juristen, moeten wij al onze wedstrijden kunnen winnen.

De in de Tournament Rules 2012 van de European Chess Union (ECU) opgenomen Dresscode voor deelnemers en officials is te vinden op http://europechess.net/documents_ecu/ecu_tournament_rules_2012.doc. Hans Ree schreef er onlangs over in het NRC Handelsblad, en ook op de website van schaaksite.nl is er al het nodige over te doen geweest.

Tekst Cas Aubel
Tekening Frans Drummen