De scheidsrechter had moeten zeggen (en als hij veel gaat praten zet hij eerst de klokken stil): ‘Spelers, als jullie minder dan vijf minuten bedenktijd hebben, ben ik dwingend rechtelijk verplicht de zetten te noteren. Door dat te doen gaat de partij niet verloren. Echter, de FIDE is zo pesterig geweest uitdrukkelijk te regelen dat het mij verboden is jullie te vertellen hoeveel zetten jullie hebben gedaan. Pas als een vlag valt, mag ik dat zeggen. En daarna weten we of jullie de norm hebben gehaald. Tot die tijd moeten jullie in onzekerheid leven. Ik kan het ook niet helpen. Kortom, ik mag jullie niet vertellen hoeveel zetten jullie hebben gedaan. En nu spelen jullie verder.’ Waarop de scheidsrechter de klokken weer in beweging brengt.

Het misverstand is ontstaan door een communicatieprobleem in de scheidsrechterswereld. De FIDE-regel luidt niet (zoals heel veel scheidsrechters denken) ‘Een scheidsrechter mag niets zeggen’, maar: een scheidsrechter mag niet zeggen hoeveel zetten er zijn gedaan.

Als een speler de scheidsrechter een fatsoenlijke vraag stelt, moet de scheidsrechter zich behoorlijk gedragen door die vraag te beantwoorden. Dat doet hij door het verzoek gemotiveerd af te wijzen.

Voor het overige geeft het artikel een prachtige inkijk in de taken en zorgen van een scheidsrechter die zijn kostbaar vrije tijd beschikbaar stelt voor schakers opdat zij kunnen genieten van het spel.