Hoe het theoretisch in zijn werk gaat om sponsors te krijgen is wel bekend. Hoe het in de praktijk bij het schaken moet, hangt af van het enthousiasme van de betrokken vrijwilligers. Zo heeft een vereniging met veel actieve leden meer kansen dan een vereniging met weinig actieve leden. Met alleen maar stilzitten en schaken en beter schaken, en nog beter schaken, en steeds beter schaken en nog steeds beter schaken etc. verandert er niets. Men is alleen bezig met zichzelf. Daar is op zich niets mis mee, maar dan moet men niet verbaasd of verontwaardigd zijn dat er geen sponsors zijn.

Zonder soldaten kan een generaal de oorlog niet winnen. Dat nu geldt ook voor het binnenhalen van sponsors: er zijn vrijwilligers nodig die een sponsor ‘iets moeten hebben te bieden’. En, wat heeft een plaatselijke voetbal-, handbal- of korfbalvereniging te bieden wat een schaakvereniging niet heeft? Ik denk in vergelijking met schaken: meer vrijwilligers, meer sociale cohesie. Bij het schaken heerst veel te veel ‘vrijheid, blijheid’.