Het gaat dus om een speler die ‘erg slordig’ noteert.

Ik ben iemand die zich daarover niet bekommert. Of een speler alle zetten al of niet noteert, of hij al of niet leesbaar noteert, het boeit me niet. De spelers noteren voor zichzelf. Daar komt bij dat ze een jaar later de partij nog zonder het notatieformulier foutloos kunnen naspelen. Ik ben geen kleuterjuffrouw. Pas als een tegenstander mijn tussenkomst inroept zal ik er – met tegenzin, weliswaar – naar moeten kijken. En niemand heeft mij dit ooit gevraagd. Dus, tot nu toe heb ik geluk gehad.

Daar staat tegenover dat de (meeste?) scheidsrechters het noteren als een heilig goed zeggen te beschouwen. Maar ik geloof er niets van dat zij durven of willen optreden tegen sterkere spelers. Er is namelijk een onzichtbare hand die hen weerhoudt dat te doen. Denk bijvoorbeeld aan het absoluut onleesbare handschrift van Korchnoi. Vandaar dan ook dat Esserman niet weet dat hij zorg moet besteden aan zijn notatie. Indien een scheidsrechter Esserman aanspreekt op zijn plicht tot ‘duidelijk en zo leesbaar mogelijk noteren’ zal hij van zijn stoel vallen van verbazing: ‘Hoezo? Wat is dat voor een flauwekul?’

Hij vertelde trouwens dat hij na zijn verlies in 10de ronde een woedeuitbarsting had. Hij vertelde maar niet hoe dat precies ging..