Mijn tegenstander had twee mogelijkheden, afwikkelen naar gelijkspel of iets anders spelen.

De tegenstander weigerde het remiseaanbod en week af van de remisevariant. Dat was wat ik wilde bereiken met het remiseaanbod. Ik won de partij.

Een remiseaanbod zoals dit kan verwarrend werken bij een tegenstander.

Die tegenstander komt met het probleem te zitten wat nou de bedoeling was van het remiseaanbod. Wil hij nou wel of juist niet graag de afwijking op het bord krijgen?

Is dit remiseaanbod onsportief? Ik vind van niet, het is een normaal onderdeel van het spel.

Anders wordt het als de remisevariant een gedwongen stellingsherhaling inhoudt. Bijvoorbeeld als mijn tegenstander Dg6+ Kh8 Dh6+ Kg8 Dg6+ in de stelling heeft vind ik een remiseaanbod ongepast.

Als bijvoorbeeld een speler zich gaat verzitten en zijn tegenstander onder de tafel schopt gebeurt zoiets per ongeluk. ‘Neem me niet kwalijk.’ De opzet is afwezig om de tegenstander af te leiden. Het wordt anders als een speler het opzettelijk doet om zijn tegenstander af te leiden, en doet alsof hij zich wilde verzitten. En voor nep zijn excuses aanbiedt.

Zolang de speler de vermoorde onschuld kraait, valt er niets te bewijzen. Echter, zodra een speler ervoor uitkomt dat hij tijdens de partij iets heeft gedaan met als doel zijn tegenstander af te leiden, is het bewijs geleverd dat hij iets heeft gedaan dat fout was. Dan is niet van belang dat hij in zijn handeling daarin al of niet is geslaagd. Iets anders is of de tegenstander en of de arbiter daar nog wat aan kunnen doen.

Wel is van belang dat schakers zich van dergelijke praktijken onthouden. Daarom deugt deze schaakles van Davies niet. Hij hoort juist lezers/leerlingen bij te brengen dat een dergelijk gedrag ongewenst is. En als hij de FIDE-regels niet begrijpt (omdat deze te moeilijk zijn), moet hij weten dat ook zonder de FIDE-regels het domweg onsportief is voor een speler om zich zo te gedragen.

In feite had de les van Davies een dilemma-vraag kunnen zijn geweest in het onderzoek van Schields en Bredemeier. Als een schaker antwoordt dat hij dit gedrag goedkeurt, en een niet-schaker dit afkeurt, scoort een niet-schaker hoger op de lijst van sportiviteit.

Zo simpel als hier geschetst ligt het volgens mij niet.

1) Het is niet toegestaan om de tegenstander te hinderen.

2) Als je de INTENTIE hebt om iemand te hinderen wil dat niet zeggen dat dat ook lukt.

3) De tegenstander zal ook daadwerkelijk gehinderd moeten zijn. Dan is er sprake van hinderen zoals omschreven in het geciteerde artikel.

Kortom; gedrag met de bedoeling om de tegenstander te hinderen is pas strafbaar als deze ook daadwerkelijk gehinderd is.

Omdat we in het voorbeeld geen reactie hebben van de "vermeend gehinderde" kan over de strafbaarheid van het gedrag van Davies niet worden geoordeeld.

Dat is ook niet wat er is gebeurd.

Ik ben dan geen hoogvlieger op schaakgebied, maar ik kan me best partijen voorstellen waar een remise-aanbod op zet 20, 40 en 60 door een van de spelers totaal niet raar zou zijn. In 20 zetten kan er veel gebeuren.

Het lijkt me toch zeker niet geoorloofd elke 20 zetten remise aan te bieden?

In de praktijk komt het vaak voor dat de sterker speler remise aanbiedt al hij de zaak niet vertrouwd, waar trek je de grens in dergelijke gevallen.

Omdat er in de genoemde partij 20 zetten zitten tussen het eerste en het tweede remise aanbod denk ik niet dat er reglementair iets tegen de handelswijze is in te brengen.