Ik heb bijvoorbeeld een wedstrijd niet ver van Amsterdam,

het is een half uur met de trein en nog 10 minuten lopen.

Met 9292ov plan ik de reis, die ik elk kwartier kan doen.

Ik plan dat ik 40 minuten voor aanvang van de wedstrijd bij de speelzaal ben.

Als ik een half uur vertraging heb ben ik nog op tijd, en drie kwartier vertraging is ook nog geen probleem, je bent maar 5 minuten te laat.

De trein blijft lang in een weiland stilstaan. In plaats van de geplande 12:20 als aankomsttijd kom ik om 13:50 bij de speelzaal. Anderhalf uur vertraging bij een treinrit die normaal gesproken een half uur duurt.

Als men mij in dat geval met 50 minuten minder wil laten spelen zou ik weigeren te spelen, ik heb immers ruim voldoende rekening gehouden met vertraging.

Spelen met 20 minuten minder zou ik een grensgeval vinden. In feite zegt die 20 minuten mindering, je moet bij een treinreis van een half uur rekening houden met een uur vertraging. Dat is wel fors. Maar aan de andere kant, het nadeel van moeten spelen met 20 minuten minder is nog wel te overzien. Op een bepaalde manier kan dat ook weer een voordeel zijn. Je tegenstander voelt zich misschien toch wat ongemakkelijk als hij voordeel krijgt als gevolg van reispech bij de tegenstander.

Spelen onder protest vind ik geen optie. Dat riekt naar het gokken op twee kansen.

a) Niet spelen en een beroep doen op overmacht. Nu is het wat onduidelijk of de CL je verzoek gaat honoreren, dus je loopt dan een flink risico dat de CL sceptisch is en je verzoek afwijst. Je krijgt dan geloof ik 2 MP in mindering toch?

b) De tijdsachterstand accepteren en een groot nadeel hebben. Waarschijnlijk verliezen.

c) Onder protest verder spelen. Maar dit schijnt niet te kunnen, of was iig ooit door de CL afgewezen. Hier kan ik me goed in verplaatsen, maar zadelt de partij onder overmacht wel op met een keuze tussen twee kwaden. Als er een manier was om dit overzichtelijker te maken, dan zou dat goed zijn.

Inhoudelijk stel ik mijn belangrijkste vraag, waar Paul-Peter ook op ingegaan is, nogmaals: De situatie is nu dat de CL en CvB gebruik maken van de "onvoorziene gevallen"-regel om beroepen op overmacht al dan niet te honoreren. Jij stelt dat dit juridisch (ik vind dat een groot woord, maar het komt in de buurt) niet klopt. Ik kan er in komen dat een specifieke regel een algemene regel zou moeten overrulen, maar persoonlijk vind ik dat niet in dit geval. Zo gauw je kunt aantonen dat de situatie anders is dan in de specifieke regel omschreven (of bedoeld!) is is het een onvoorzien geval. In dit geval is er een discrepantie tussen te laat komen en door bijzondere omstandigheden opgehouden (waardoor het eindresultaat natuurlijk wel te laat komen is). Jouw standpunt zou m.i. betekenen dat jij denkt dat de Cl en met name de CvB ‘illegaal’ optreedt. Dat vind ik toch sterke woorden.

Een andere opmerking van mij was dat ik geen idee heb wat nou je pointe is. Is dat het bovenstaande? Of is het dat de situatie nu te onduidelijk is en daardoor enigzins willekeurig/subjectief lijkt te zijn qua beslissingen? Met dat laatste wil ik het wel eens zijn. Het lijkt me lastig dit duidelijk(er) te omschrijven, maar misschien zou het wel goed zijn als de mogelijkheid tot beroep op overmacht expliciet beschreven wordt in het reglement, al dan niet met richtlijnen.

Je zegt dat ik vervelende reacties schrijf, is misschien zo, maar dat doe je zelf net zo hard. Je gaat niet in op inhoudelijke vragen/bezwaren, maar doet ze af met een drogreden, bijvoorbeeld uit de categorie op de man spelen. Dat anonieme reacties zo vervelend zijn (wat ik dus niet ben, maar goed) bijvoorbeeld. Zie ook je reactie op Ludo Tolhuizen, die een zeer to-the-point vraag stelde.

Je schrijf verder dat je niks achter houdt en dat je je kwetsbaar opstelt. je houdt inderdaad niks achter, was dat maar zo. Ik weet niks van de juridische praktijk, maar het lijkt mij normaler om een aantal linkjes te geven naar vergelijkbare gevallen en deze zelf in een paar regels samen te vatten, dus niet in een paar artikelen! Ik zou je aanwillen raden dit te doen.

Dan het kwetsbaar opstellen: waar doe je dat? Ik kan me niet echt herinneren dat je ooit hebt aangegeven iets niet zeker te weten, of overtuigd te zijn door een tegen argument.

Je hebt natuurlijk gelijk dat ik zelf kan kiezen of ik de stukjes wil lezen. Nou is het wel zo dat ik zelf arbiter ben, dus in principe kan het onderwerp interessant zijn. Zeker als jouw doel is om discussie te krijgen en de kennis onder de arbiters te verbeteren. Mijn stelling is: deze doelen bereik je met jou stukjes niet. Nogmaals: maak ze korter, benadruk het discussiepunt of ‘wijze les’ en geef de ‘jurisprudentie’ in links voor diegenen die verder willen lezen.

Zo heeft het ook geen zin dat een schaker openingsvarianten uit zijn hoofd leert, hij moet die begrijpen. Zo gaat het ook met regels: je moet ze niet uit je hoofd leren, je moet ze begrijpen. Dan kun je ze toepassen als er als bij een uitbarsting van een vulkaan, een geschil is. Dan is een scheidsrechter te laat als hij de regel niet begrijpt, en de kans op een foute beslissing is groot.

Nu kost het schrijven van mijn stukjes mij veel kostbaar vrije tijd. Dat is mijn keuze. Echter, als onder mijn stukjes zulke vervelende reacties komen zoals die van Martin Glimmerveen (‘kletsen uit mijn nek’ en zijn slotzin), is dat een vervuiling van mijn stukjes. Het doet daaraan direct afbreuk.

Kennelijk moet ik dit accepteren. En dan vraag ik mij af: ‘Voor wie schrijf ik?’ Hoeveel lezers zouden zo in de openbaarheid willen worden behandeld als het hen overkomt? Ergens is wel een grens.

Ik houd in mijn stukjes niets achter. Ik stel me zo transparant en noem het desnoods kwetsbaar, op.

Men kan het vergelijken met een boek over een bepaalde schaakvariant. Nu zijn er mensen die daarvoor geen belangstelling hebben. Ik bijvoorbeeld. Ik lees dergelijke boeken niet. Zo gaat het ook met juridische verhandelingen. Die worden alleen gelezen voor diegenen die belangstelling daarvoor hebben. Zij die dat niet hebben, slaan mijn artikelen maar over. Geeft niets. Even goede vrienden.

Mijn mening is namelijk dat de kennis en het inzicht in de scheidsrechterlijke schaakwereld beroerd is. En dan kan ik dat wel roepen, maar dat doe ik niet. Ik wil een bijdrage leveren om het te verbeteren. Opdat anderen die wereld begrijpen en hen helpt vrijwilliger te zijn of te worden.

Hoezo ben ik anoniem? Mijn naam staat er bij. OK, zonder achternaam, maar jij weet blijkbaar prima wie ik ben, dus wat is het probleem?

En ik heb geen zinnen uit zijn verband gehaald. Hooguit is het verband verdronken in je stortvloed aan woorden. Je schrijft hier zowat een boek over, met ellenlange gekopieerde stukken. Ben je dan verbaasd als ik bij doorlezen hou? Ik heb ze wel degelijk gezien, in ieder geval.

Het complete gebrek aan antwoord moet ik maar interpreteren als dat de vinger op de zere plek was. De kunst van je ongelijk erkennen is jou niet gegeven, immers.

welke regel welke opzij zet, daar heb je theoretisch gelijk in.

Een specifieke regel zet een algemene regel opzij. Maar in dit geval blijkt in de praktijk dat de CL en de beroepscommissie de algemene regel soms laat prevaleren.

Tot op heden is men daarop niet teruggefloten door de bondsraad.

Het is aan de bondsraad om het reglement aan te passen, als men dat wil.