Een man een man een woord een woord. Maar geldt dat ook als het gaat om een onbedoeld gegeven woord? Gegeven in een situatie dat iemand zich fatsoenlijk en sportief gedraagt door het zien van zijn deel van de klok. Als iedereen – inclusief de tegenstander – snapt dat de betrokkene zijn woord zo niet had bedoeld, of om het beter te zeggen: de betrokkene erin is geluisd. Verwachten wij van hem dat hij zich dan moet blijven houden aan zijn woord?

Zoals altijd gaat het in een relatie om twee personen. Wat vinden we van de tegenstander die de ander vastpint op zijn onbedoeld gegeven woord? Die in feite misbruik maakt van de gegeven situatie. En wat vinden we van het gedrag van het team, van de teamleider, dat hun teamlid daar niet op aanspreekt? Zijn die ook zo blij met hun punt?

Het is zo bekend: wedstrijdsport leidt helemaal niet tot het bijbrengen van beginselen van sportiviteit, of om zich fatsoenlijk te gedragen. Integendeel. We pakken onze jas, en verlaten de speelzaal in de overtuiging dat we gelijk hebben. We hebben onze punt te pakken. En we realiseren ons niet eens wat voor indruk dit maakt op de buitenwereld.

Zwart geeft de witspeler een hand.

Ik betwijfel of dat onder opgeven valt. Bij opgeven beslis je zelf dat je tegenstander gewonnen heeft, omdat je denkt bij verder spelen toch te zullen verliezen. Je tegenstander feliciteren omdat je hoort (!) dat je vlag gevallen is, vind ik wat anders. Daarom vind ik die felicitatie niet definitief, als blijkt dat het vallen van de vlag niet juist was.