Je hebt een punt als de KNSB-competitie niets schrijft over afbreken in de reglementen dan is de situatie inderdaad anders dan bij de ACP Golden Classic.

Er blijft echter het probleem dat opgelost moet worden en voor zover ik begrijp, geeft het KNSB-reglement geen eenduidige oplossing dus is de competitieleider verplicht om een speciale (afwijkende) beslissing te maken. Interpretaties zullen altijd mogelijk zijn maar zolang de verantwoording redelijk is (een ‘marginaaltoets’?), vind ik dat we die beslissingsvrijheid aan de competitieleider moeten geven zelfs al is die niet de onze.

Wat anders is, is dat de beslissing van de competitieleider inzake HWP Haarlem – Promotie onbevredigend is, om het voorzichtig uit te drukken. En dat nu straalt ook af op Sliedrecht. En dat heeft niets te maken met schuld of verwijtbaarheid, dat heeft alleen te maken met een feitelijke constatering. Het is gewoon jammer dat het zo is gelopen.

Het komt neer op een pleidooi voor betere kwaliteit, en in wezen ook over en weer meer begrip voor een bepaalde situatie. Daarom was het eerste gebaar van Sliedrecht ook zo goed. Ik wou dat het navolging krijgt. Want het schaakrecht is helaas veel te ingewikkeld voor amateur wedstrijdleiders en amateur competitieleiders.

Wat betreft ACP. Als schakers plezier hebben in afwijkende regels, gaan ze hun gang maar. Hoe meer toernooien hoe liever dat ik het heb, want de spelers weten toch van tevoren waar ze aan beginnen. Dat komt het schaken allemaal ten goede.

Wat anders is het dat in een KNSB-competitie een wedstrijd wordt stilgelegd, de spelers alle mogelijkheden krijgen van bijstand – openlijke fraude – om een tijd later de wedstrijd te vervolgen. Maar ook hier geldt, dat als de competitieleider dit in dit geval had beslist, de commissie van beroep ook die beslissing ‘marginaal’ had getoetst.

Ik blijf erbij dat je Sliedrecht niet kunt kwalijk nemen dat ze niet wilden meewerken aan het aanpassen van de reglementen. Het bepalen van de kampioen gebeurt in een competitie door alle ploegen en mag m.i. niet afhangen van afspraken tussen 2 ploegen zelfs als blijkt dat er op het einde slechts 2 ploegen in aanmerking voor de titel meer komen. Herinner je Carlsen die aan het vorig WK niet wou deelnemen omwille van de gewijzigde reglementering tijdens een competitie. Voor dit soort beslissingen heb ik respect omdat je hiermee zuiverheid nastreeft en geen opportunisme.

Dat Sliedrecht uiteindelijk voordeel van de arbitrage had, konden ze m.i. niet weten op voorhand. De club treft dan ook geen enkele schuld in tegenstelling tot wat je insinueert.

Afbreken in de ACP Golden Classic gebeurt na 5 uur spel wat normaal overeenkomt met minstens 40 zetten tenzij je 80 zetten rekent voor wit en zwart samen. Voorzeggen mag enkel niet wanneer er gespeeld wordt. M.i. is net de definitie van afbreken dat het spel wordt onderbroken of m.a.w. er wordt niet meer gespeeld. De reglementen zeggen helemaal niet dat er in de periode dat er niet gespeeld wordt, men niet de stelling mag bestuderen. Jouw interpretatie van het reglement is niet de mijne noch van vele andere arbiters.

Tenslotte de correct reden waarom ACP Golden Classic niet meetelt voor rating is omdat sommige spelers het liever niet hadden, niet omwille van het afbreken wat vermeldt werd o.a. op chessvibes in een verklaring achteraf met GM Sutovsky. Het was dus perfect mogelijk om het tornooi voor elo te meetellen maar sommige spelers dachten benadeeld te worden door het afbreken t.o.v. het huidige topschaak zonder afbreken.

Eerst moet worden vastgesteld wat het gevolg is van het onwel worden van de speler. Sommigen menen dat het spel gewoon moet doorgaan. Dat is nu eenmaal het risico van het leven, zo stellen zij. Als iemand niet wil spelen, respecteren zij dat weliswaar, maar het gevolg is wel het verlies van de partij. Dan rijst natuurlijk de vraag of deze opvatting al of niet juist is. Ik denk dan dat artikel 12.1 duidelijker diensten kan verlenen dan het Voorwoord. Namelijk voortzetting brengt het spel in diskrediet. Pas als dat is vastgesteld moet naar een oplossing worden gewerkt, waar de FIDE-regels zo goed als geen voorziening voor geven. Dan kan het Voorwoord voor een oplossing verwijzen naar billijkheid en logica etc. Van belang daarbij is dat alle mogelijke varianten worden beschreven, waarbij de pro en contra’s tegen elkaar worden afgewogen.

Dat mondt uit in een afwegingsproces. Als de betrokkenen het zelf niet kunnen oplossen, weegt de competitieleider af. Zijn beslissing wordt marginaal getoetst, namelijk is zijn beslissing ’te gek‘? Als hij bijvoorbeeld jouw oplossing neemt, is dat ook het toetscriterium: is dat te gek?

Op de avond van het voorval blijkt dat er twee teams in aanmerking komen om te promoveren: Sliedrecht en Promotie. Ook blijkt dat HWP Haarlem is gedegradeerd. Rijst de vraag hoe verder. Wat men ook beslist, het kan nooit zo’n zuivere aangelegenheid worden als bij het begin van de laatste ronde.

Wat is nou mooier wanneer alle drie betrokkenen het probleem zelf kunnen oplossen door een beslissingswedstrijd te houden. Als zij dat een juiste beslissing vinden, wat gaat dat de rest aan? Lekker praktisch. Noem het desnoods sportiviteit. In de samenleving komen dergelijke oplossingen steeds meer voor. Dat gebeurt bij mediation.

Ik ben een zeer grote voorstander van meer eigen verantwoordelijkheid tonen om problemen op te lossen. Ik blijf het dan ook jammer vinden dat Sliedrecht daar bij nader inzien niet aan wilde meewerken. Daar was overigens ook Sliedrecht bij gebaat, want nu is hun promotie omstreden. Dat is ook voor Sliedrecht vervelend.

Ik vind het voorbeeld van ACP met de Golden Classic niet zo gelukkig. In de eerste plaats omdat het zich pas voordoet in een eindspel, wanneer al zo’n 80 zetten zijn gedaan. En in de tweede plaats omdat wordt toegestaan advies van anderen te willigen. Plat gezegd: voorzeggen mag. Iets wat in strijd is met de FIDE-regels. Dat is ook de reden waarom de spelers op dat toernooi geen ratingpunten kunnen halen.

Een te gedetailleerde beschrijving van een regel kan ertoe leiden dat de arbiter niet in volle vrijheid kan beslissen en dit zou hem daardoor kunnen beletten de oplossing van een probleem te vinden, gebaseerd op billijkheid, logica en bijzondere omstandigheden. De FIDE doet een beroep op alle schakers en schaakbonden deze opvatting te

aanvaarden.

Bijzondere omstandigheden die vragen om billijkheid en logica, dat geldt hier. Ik vind het voorwoord hier mooier dan 12.1, wat zegt wat je níet moet doen. Het voorwoord helpt je in de denkrichting wat je wél moet doen.

Afgebroken stellingen uitspelen versus arbitreren.

Aan arbitreren kleeft een groot nadeel. In een objectief verloren stand wordt je de mogelijkheid afgenomen er toch nog bijvoorbeeld remise uit te slepen. In een objectief remisestand, zoals KTP tegen KT krijg je niet meer de kans om het toch nog te winnen. Zo makkelijk is de verdeding niet, een voorbeeld Carlsen-L’Ami was 1-0.

Met dit in gedachte zou ik zo’n stelling liever laten uitspelen dan arbitreren. Arbitrage zou hier hetzelfde effect hebben als L’Ami de rest van de partij het recht geven met de hulp van een eindspeldatabase te spelen. Dat is nog veel meer computerhulp als uitspelen met slechts één keer computerhulp in de afgebroken stelling.

Afbreken blijft m.i. de beste keuze. Toevallig propagandeert de ACP met de Golden Classic ook voor meer afbreken in bordpartijen dus voor sommigen is deze optie zeker bespreekbaar.

Om af te sluiten een positieve noot. Ik vind het een verstandige beslissing van Promotie om niet meer verder te procederen. Niet dat er geen mogelijkheden of redenen meer waren maar wel omdat het siert om te kiezen voor een serene en eervolle ontknoping van dit moeilijk probleem.