Tot slot als je gelijk hebt, klopt er ergens iets niet in het competentieprofiel van een competitieleider, en in de benoemingsprocedure. Als competentie zou toch echt wel de eis mogen worden gesteld van het aantoonbaar kunnen opstellen van beslissingen. Indien een open sollicitatie voor een vacature competitieleider, met een taakbeschrijving, plaatsvindt, ben ik ervan overtuigd dat in de Nederlandse schaakwereld er voldoende kandidaten zijn die daarvoor geschikt zijn, en voor die functie de tijd vrij maken.

Dat de beslissing van de competitieleider zo lang op zich liet wachten, heeft m.i. meer te maken met besluiteloosheid, dan met drukte. Het is altijd een kwestie van prioriteitstelling. Hoeveel tijd kost het om zo’n beslissing te maken? Vijf uur? laten we zeggen twee avonden, desnoods drie, of één weekendje. Maar dan ben je er wel. Toch?

Maar goed, ik denk dat als we begrip moeten tonen jegens de competitieleider als vrijwilliger, – iemand die het ook allemaal niet zo goed weet – dat riskant is, omdat je dan in feite de functie verzwakt. Zo laat je toe dat bij voorbaat al mag worden getwijfeld aan de juistheid van de beslissing.

Als jurist trek ik ook graag conclusies uit weglaten van een komma en zou ik graag ook harde regels uit uitspraken afleiden, maar weet ik tegelijkertijd ook dat het ook in de professionele rechtspraktijk aan adequate motiveringen kan schorten; laat staan in vrijwilligersfuncties met eerdergenoemde beperkingen. Ideaal is het niet, dat het voor de in het ongelijk gestelde partij (zeker zonder adequate motivering) zeer onbevredigend is begrijp ik en kritiek op beslissingen is absoluut geoorloofd, maar ik vind dergelijke conclusies iets te kort door de bocht. Ik sluit dan ook absoluut niet uit dat in het geval Edouard-Bauer een andere beslissing was genomen, wellicht (wederom) op grond van het "in diskrediet brengen van het schaken".

Zou je het wel letterlijk (moeten) interpreteren, dan heb je overigens misschien wel gelijk, mits aangenomen dat de situaties gelijk worden geacht (héééél kort door de bocht: beide gebeurtenissen worden tijdens de partij bekend en er bestaat geen nuanceverschil tussen fysiek en mentaal niet kunnen spelen).

Echter, zonder enige motivering verklaarde de competitieleider de partij verloren voor de speler die onwel werd. Terwijl de bezwaargrond was dat het partij verloren verklaren van die partij het schaakspel in diskrediet brengt. Dat nu vond de competitieleider kennelijk niet, zonder dat hij dat uitlegde. Hij besliste heel streng: ‘de speler die tijdens de wedstrijd niet verder kan, om welke reden dan ook, verliest zijn partij.’ Dus, wat er ook gebeurt – als tijdens de partij de mededeling komt dat de baby van een speler is overleden, en de speler stopt – wordt de partij voor de speler verloren verklaard.

Mijn mening is dat – als de tegenstander niet meewerkt – je dat eventueel nog wel kunt doen als het gaat om een individuele partij (ik zou het niet als een automatisme willen beschouwen), maar niet als het gaat om een teamwedstrijd (vergelijk het bij het voetballen, waar een vervanger kan worden opgesteld). Vandaar dan ook dat het verschil niet kon worden uitgelegd, waarom de overige partijen wel werden gearbitreerd. Het was gewoon een ongemotiveerde beslissing: zo doen we het, punt uit.

Als iemand dus zo hard is bij een teamwedstrijd over een speler die is uitgeschakeld, kun je nagaan wat er gebeurt als in een individueel kampioenschap Romain Edouard de winst van de partij in de elfde ronde had geclaimd. Dan kan toch gelet op de opvatting van de competitieleider het niet anders dan de partij verloren verklaren voor de speler wiens baby is overleden?

Het collectieve belang (niet het pure belang van de competitie op zich, maar wel van de individuele belangen van deelnemers tezamen) van het doorgaan van de competitie kan in gevallen als deze zwaarder wegen dan het individuele geval, soms echter ook niet. Het is aan de arbiter/wedstrijdleider dergelijke beslissingen, die vaak vallen of staan met nuances in de feiten, naar eer en geweten te nemen en dat kan een ondankbare taak zijn.

Het is wat lang geworden, mijn excuses 🙂

De gevallen zijn dus niet vergelijkbaar: in de eerste situatie komen de spelers tot een oplossing, terwijl die er in het tweede geval niet komt. En de suggestie dat schakers zich nu eenmaal spiegelen naar het oordeel van de competitieleider (en wellicht daarom niet tot een oplossing komen), vind ik overdreven; bovendien is niet gezegd dat men dit in Frankrijk niet zou doen, zou een dergelijke beslissing reeds in het verleden gewezen zijn. Ik lees de beslissingen van de competitieleider als beslissingen in specifieke gevallen, allen in het belang van een goed verloop van de competitie. Ik lees ze niet als ‘rechtsvormend’ schaakrecht; voor zover iemand dit wel doet, dient diegene zich tevens te beseffen dat de Commissie van Beroep zich niet over deze casus heeft uitgesproken en het dus ook ‘maar’ een beslissing van de competitieleider betreft.

Voor zover ik uit het stuk hierboven begrijp, komt het initiatief voor het schrappen van de laatste ronde van de spelers zelf. In een dergelijk geval heeft de schaakbond het makkelijk. Hadden de spelers dit voorstel niet gedaan, dan had de organisatie ook een beslissing moeten nemen. Ik kan mij voorstellen dat een wedstrijdleider in een dergelijk geval eerst Edouard (en eventueel de concurrenten) had voorgelegd de wedstrijd op een ander moment te spelen. Niettemin moet daarvoor ook maar de gelegenheid bestaan. Is deze er niet, dan lijkt mij niet ondenkbeeldig dat, na alle andere opties te hebben onderzocht, uiteindelijk de partij voor Bauer verloren zal worden verklaard.

Echter, de gevolgen zijn verschillend. De aanpak van de Fransen is mij o zo sympathiek. Deze mag als een voorbeeld dienen voor de Nederlandse schaakwereld, waar te zeer alles draait om meedogenloze wedstrijdmentaliteit en niet om sportiviteit, zie ter illustratie HWP Haarlem – Promotie. Voor de beslissing van de competitieleider – zie mij citaat van 23:01 – heb ik eerder een term gebruikt uit de FIDE-regels die ik hier niet ga herhalen, want dan ontplof je helemaal.

Leg jij maar uit waarom a. de gevallen niet vergelijkbaar zijn en b. de gevolgen wel verschillend moeten zijn.

De bond ging daarmee akkoord, de stand na 10 ronden is de eindstand en de titel wordt gedeeld door de vier spelers met 7 punten.