Omdat de speler uit Iran (Elshan Moradiabadi) niet kan spelen tegen een joodse speler uit Israël.

En als het een arabische speler uit Israël is? Of een joodse speler uit Portugal?

Er is slechts één uitzondering, als beide landen met elkaar in oorlog zijn.

De machthebbers in Iran zijn ongetwijfeld van mening dat het land in oorlog is met Israël.

don’t hate the game…hate the players

als Speler A niet met Speler B wilt spelen , kan speler A , of het team waar hij toebehoort , maatregelen nemen dat men niet tegen elkaar komt. lukt dat niet op wat voor manier dan ook, of is er geen tijd voor, dan heeft speler A pech.

onder geen enkele andere voorwaarden zou er een beslissing genomen mogen worden door FIDE of welk schaak orgaan dan ook,hoe rechtvaardig een beslissing ook mag zijn.

Sport an sich zou het Zwitserland onder tijdverdrijf moeten zijn. blijf neutraal. echter is het in realiteit anders, en wordt sport als excuus – chantage middel gebruikt om zaken voor elkaar te krijgen.

Schaken/FIDE zou hier boven moeten staan.

Het geven van reglementaire nullen, verpest een eerlijke competitie. Dit is voor mij geen goede oplossing.

Echter, dat lukt niet bij individuele wedstrijden. Ik voel er niets voor om discriminatie te honoreren door af te wijken van de indelingsregels en de betrokkene te laten spelen tegen een ander. Dat is een verkeerd signaal. En in wezen zou de wedstrijdleider op die manier meewerken aan een schending van een mensenrecht. Vergelijk het geval dat ik eerder gaf, dat iemand niet wil schaken tegen een homo.

Als iemand niet tegen een ander wil spelen komt hij maar niet opdagen en ontvangt hij een reglementaire nul. Ik vind dat eerlijk gezegd wel een lichte straf. Of dit ook moet leiden tot verwijdering uit het toernooi weet ik niet.

Tot slot moet worden bedacht dat het in dit geval gaat om een geloofwaardigheidsargument. We moeten maar geloven dat de familie in Iran heeft te lijden onder de bereidheid van het schaken van een familielid in Amerika tegen een jood. Ik heb nog nooit gehoord van concrete voorbeelden. Het dreigement komt op mij over als napraterij.

Als je als arbiter/ organisator op voorhand weet dat de deelname van een Iranier aan het tornooi hoogstwaarschijnlijk zal leiden tot problemen, moet je dan niet beslissen die speler uit te sluiten van deelname? Het is een kleintje om als arbiter/organisator op voorhand te vragen of de Iranier moeilijkheden heeft met een paring tegen een Isralier en indien ja dan hem uit te sluiten. Dit lijkt mij een veel correctere en gemakkelijkere oplossing dan forfaits te geven, spelers tijdens het tornooi uit de competitie te halen (Bastia), paringen aan te passen of ploegen te verplichten hun vervangers te gebruiken.

Ik ben het met je eens dat het ook heel erg sneu is voor de spelers uit Iran. Zij kunnen er ook niets aan doen. Zij zijn ook het slachtoffer van hun regiem. Zij worden ook belemmerd in de kansen zich te ontwikkelen.

Maar de vraag is of een wedstrijdleider daarmee rekening moet houden, ten koste van anderen.

Dat is een zware beslissing: het kiezen tussen twee mensen.

Gelukkig wordt de wedstrijdleider daarbij geholpen. Er is al voor hem gekozen. Dat heeft de politiek voor hem gedaan. Zodoende hoeft de wedstrijdleider die zware last niet op zijn schouders te drukken. De wedstrijdleider kan zich vastklampen aan de regels. Hij voert slechts uit wat de Algemene Vergadering van de FIDE al eens heeft beslist, en waar bovendien de wetten in Nederland en België voor staan: niet discrimineren. Zodoende trekt degene die het ook niet kan helpen, aan het kortste eind. Het is niet anders.

Het leven zit nu eenmaal niet zo rechtvaardig in elkaar. Zo heeft de ene talentvolle speler het geluk te zijn geboren in Nederland, de andere talentvolle de pech te zijn geboren in de sloppenwijk van Oeganda.

Mee eens. De hoofdarbiter had het verzoek tot wijziging van de opstelling moeten afwijzen.

Echter, dat heeft hij niet gedaan. De hoofdarbiter heeft ingestemd met een wijziging. Het gevolg is dat er twee partijen zijn begonnen die afwijken van de definitief vastgestelde opstelling. Als de teamleider dat na verloop van tijd ontdekt, tekent hij beroep aan. Op het moment waarop wordt beslist zijn de partijen dus al een tijdje aan de gang.

Wat beslis je nu als jij bevoegd bent te beslissen op het beroepschrift? Vernietig je de beslissing van de hoofdarbiter en bepaal je:

a. Twee reglementaire nullen?

b. Eén reglementaire nul, en de tweede partij met andere speler laten spelen conform de definitieve opstelling (waarbij de spelers dus voordeel hebben van twee andere partijen die al aan de gang zijn)?

c. De Iraanse speler op het eerste bord verwijderen, een vervanger opstellen op het vierde bord, zodat alle andere spelers opschuiven, en alle vier partijen weer tegelijk kunnen spelen?

De geimpacteerde Iraanse sporters daarentegen proberen enkel hun sport te beoefenen. In Bastia, Corsica gaf de Iraanse speler Ehsan Ghaem Maghami al aan dat hij zou moeten stoppen met schaken als iedereen reageert zoals de Franse organisatoren.

Wij als westerlingen moeten ook goed beseffen dat we met het straffen van de Iraanse spelers niet hun politiek regime treffen en enkel het schaken in Iran een halt toebrengen. Dit druist dan weer in tegen de filosofie om onze schaaksport overal te promoten en te propaganderen.

Daaraan toegeven is ook een politieke keus

Pieter claimt dat sport en politiek gescheiden moeten zijn maar is dat geen utopie? Op de meeste sportmanifestaties zie je politici en die zitten daar meestal niet omwille van hun interesse.

We kunnen nog veel artikels of commentaren schrijven maar ik verwacht 0,0 vandaag van de fide omtrent dit soort zaken. Iedere organisatie zal voor zichzelf moeten bekijken welke politieke keuze ze willen maken. Als organisatie wordt je willens nillens gedwongen om een standpunt in te nemen.