Een speler maakt zijn eigen stelling.Is deze slecht dan mag deze speler verliezen.Dat is wedstrijdsport.Wat geen wedstrijdsport is ,is als je je clubgenoot een kadootje gunt(als er niks op het spel staat,ach,waarom niet).

Wat wel wedstrijdsport is,is hetgeen de zusjes Williams aan het tennispubliek tonen.

De beste(Serena) wint de laatste jaren bijna altijd.Nieuwe regelgeving vergt weer andere inzichten in het schaken.Wanneer men gelijk de salonremise en de remise door zetherhaling verbiedt,heeft dat geen invloed op de rating.

1. Met eeuwig schaak ontsnappen kost 30 punten, veel meer dan het verlies van de partij. Bv. wit Ke8, Tf1, pi e7. zwart Kg7,Ta2. Zoals bekend, maakt zwart remise met schaakjes van opzij. Kost in het voorstel 30 ELO punten als wit op en neer gaat.

2. Ik start een zetherhaling met een serie schaakjes, waarbij mijn tegenstander door het eerste schaakje het rochade recht verliest. Mijn tegenstander verliest dus 30 ELO punten.

Ik begrijp trouwens niet goed waar Duberry zich zo druk om maakt en niet gewoon geniet van de grote meerderheid van partijen waarin wel gevochten wordt. Ik sluit me aan bij Brent’s reactie (47): notoire remise schuivers krijgen geen of slechte condities.

Overigens wil ik als oprechte amateur, die betaalt om mee te doen,

de mogelijkheid tot korte remises houden (laatste ronde, veeel te vroeg start, er staat voor niemand iets op het spel, ik moet tegen mijn clubgenoot, u kent het wel).

We kunnen zelfs een stap verder gaan. Ik speel met wit en kies om met een fantastische combinatie eeuwig schaak te forceren waardoor de tegenstander als eerste 3x dezelfde stelling zal bereiken. 30 elo kwijt voor de tegenstander alhoewel hij geen enkele mogelijkheid had om dit te vermijden.

Met de -30 eloregel zie ik binnen de korste keren de elo’s ineen zakken.

Wimwij@ De Salonremiseradar is een goed idee!!!!Maar hoe die in -te- vullen?

Overigens mogen voor mij de prijzen bij schaaktoernooien(amateurs

of/en profs) zeer flink omhoog.Ik ben geen tegenstander tegen geldprij-

zen.Maar men moet ze wel verdiend winnen!Bij het "amateur"-wielrennen liggen die volgens mij flink hoger en 2 à 3 maal per week(s’zomers) kunnen renners daar proberen een bedragje te verdienen."Renners" zoals Brabo,Burg,Reinderman,Grooten, King David,L’ami enz. zouden daar een welgevulde boterham kunnen verdienen.De salonremise partijen die jij opsomt waren nu juist de partijen waar het om ging.Johan Hut kondigde dit ook zo fraai en met veel enthousiasme aan op deze site precies een week geleden.Hij had het bericht nog niet verzonden of de partij was al uit.

Twaburov@ Remise is onderdeel van het spel.Je hebt het gelijk helemaal aan jouw kant.Maar voorafgaand aan die remise moet er wel strijd zijn geweest,want je doet een concurrent snel tekort ermee.En daar die strijd nogal eens ontbreekt,en de schakers elkaar aanmoedigen (zie enkele commentaren hierboven) zonder enkel bezwaar salonremises te spelen,moet er van buitenaf ingegrepen worden.

Weekendtoernooien hebben in feite een duivelse formule: de condities van een amateurtoernooi, prijzengeld voor profs.

De condities zijn voor beroepsschakers te beroerd om deel te nemen. De kans de hoofdprijs of een andere geldprijs te winnen, maakt het aanlokkelijk om toch mee te doen.

In elk geval kunnen we vaststellen dat dit soort toernooien in een behoefte voorzien, ze blijven veel deelnemers trekken, onder wie vaak ook een handjevol GM’s.

Principieel niet meedoen is voor de laatste groep soms geen optie. Ze zullen zich dan thuis zitten te verbijten hoe een 2200-plusser de hoofdprijs van meer dan 1000 euro voor zich opeist. Ik misgun niemand iets, maar zo’n prijs voor een amateurschaker is buitenproportioneel, gezien de verhoudingen in schakend Nederland.

De oplossing lijkt simpel: of het prijzengeld omlaag, of de condities voor de beroepsgroep omhoog.

Binnen de huidige formule is calculerend gedrag onvermijdelijk.

Snelle remises stuiten ons sportief gezien tegen de borst, maar we moeten de zaak ook niet overdrijven. Om te voorkomen dat het HSG Open 2013 de geschiedenis zal ingaan als een toernooi waarin aan de lopende band salonremises werden geproduceerd, hierbij nog eens de feiten:

Derde ronde: Kunin – Ernst, remise in drie zetten.

Vierde ronde: Guliyev – Van Kampen, remise na een zet of tien.

Vijfde ronde: Van Kampen – Ernst, remise na een zet of tien.

Er zullen mensen zijn met een groot sporthart die dit drie partijen te veel vinden. Maar nu weten we in elk geval waar we het over hebben.

Ik onderscheid twee vormen van calculerende remises:

– Risicomijdend gedrag, alle opties open houdend. De achterstand die je hierdoor mogelijk oploopt blijft overbrugbaar. Je ‘koopt’ tegen een redelijke prijs rust en extra fitheid voor de volgende ronde(s).

– Inkomsten veilig stellen door – meestal in de laatste ronde – de eerdere performance te verzilveren, desnoods tegen inlevering van een deel van de buit.

Grootmeestertje bashen is in mijn ogen een te simpele benadering, waarbij de ogen worden gesloten voor het feit dat iemand voor zijn/haar broodwinning op schaakinkomsten is aangewezen.

Of je de oplossing in regulering (Sofia rule en dergelijke) moet zoeken, weet ik niet. Er zullen dan toneelstukjes worden opgevoerd, hoewel een toneelstukje te verkiezen is boven een remise in drie zetten. Daar gaat hoe dan ook een verkeerd signaal vanuit, is onprofessioneel gedrag (het verschil tussen remise in drie en tien zetten is natuurlijk niet groot, maar in elk geval minder provocatief). Wellicht is een andere puntentelling een idee: drie punten voor een overwinning (vanaf het begin of bv vanaf ronde vier) of een tiebreak waarin het aantal overwinningen de overheersende factor en prijsbepalend is).

Afgezien hiervan blijft de combinatie toernooiformule/prijzengeld respectloos ten opzichte van de beroepsgroep, deze formule lokt calculerend gedrag uit. Toernooiorganisaties kunnen dit minimaal ondervangen door onkostenvergoedingen te garanderen die (eventueel) vervallen als een prijs in de wacht wordt gesleept, mits die prijs hoger is dan de onkostenvergoeding.

Het is onbeschoft om beroepsspelers drie dagen aan het werk te zetten als hun dat een verliespost (geen prijs, wel onkosten) kan opleveren, ook als ze zich uit vrije wil aanmelden en geen inschrijvingskosten hoeven te betalen, ook als je in ogenschouw neemt dat ze vrijwillig voor het vak hebben gekozen.

Ondertussen vraag ik me af hoe groot het probleem is. Wellicht is een salonremiseradar.nl een oplossing, die deze remises in de Nederlandse opens registreert. Na een jaar kunnen we kijken hoe groot het probleem werkelijk is. In het HSG Open 2013 was het eigenlijk geen probleem (uitermate spannende slotronde met veel vechtschaak), in de beeldvorming bestaat het probleem echter wel.