‘Er wordt gespeeld volgens de FIDE-regels (laatste Nederlandse vertaling), behoudens de volgende uitzonderingen:

d. anders dan artikel 12, tweede lid, sub b regelt, geldt het volgende:

1. Het is tijdens de partij toegestaan in het spelersgebied de mobiele telefoon ‘op een trilstand’ of ‘niet hoorbaar’ aan te hebben.’

Jan van den Ende interpreteert dit aldus dat het is toegestaan in de speelzaal te telefoneren. Hij doet daarom een oproep tot wijziging van het competitiereglement.

Anders dan Jan meent geeft het artikel een speler geen vrijbrief om te telefoneren. Dat blijkt ook wel uit de woorden ‘trilstand’ en ‘niet hoorbaar’. Als iemand in de speelzaal telefoneert is dat hinderen in de zin van artikel 13.2 van de FIDE-regels, en tevens schending van artikel 12.6 als het gedrag ook de tegenstander hindert die daar wat van zegt.

In dit geval gaat het om onbehoorlijk gedrag van een speler die telefoneert in de speelzaal. En er is niemand die de speler daarop durft aan te spreken. Ook de arbiter niet, die zich verschuilt achter een zelf verzonnen interpretatie van de regels om zo zijn passiviteit te rechtvaardigen (‘ik mag niets doen, want van het HSB-competitiereglement mag je nu eenmaal telefoneren in de speelzaal’). Van schakers had wel wat meer assertiviteit mogen worden verwacht.

Anders dan de regelscommissie van de FIDE houdt de HSB gelukkig rekening met amateurs en met mensen die verplichtingen hebben. Met mensen die om wat voor reden dan ook bereikbaar moeten zijn. Indien een mobiele telefoon trilt kan de speler de betrokkene buiten de speelzaal spreken.

In een team van het ministerie van Veiligheid en Justitie op het NK Bedrijvenschaak heeft iemand zijn lidmaatschap van zijn schaakvereniging moeten opzeggen omdat hij vanwege zijn werk telefonisch bereikbaar moet zijn. Door het moderne, en flexibele werken plus een onzekere arbeidsmarkt neemt die verplichting tot bereikbaarheid eerder toe dan af. Werknemers krijgen i-phones e.d. van de zaak. Dat geldt ook voor mij, want ook ik moet buiten werktijden bereikbaar zijn.

We moeten oppassen dat door de bijkomende gevolgen van de regelgeving de schaakverenigingen alleen nog maar toegankelijk zijn voor gepensioneerden. De grootste bedreiging voor de Nederlandse schaakwereld komt uit de hoek van mensen die geen oog hebben voor de behoeften van amateurs.

Zo’n goede doelen pot vind ik een leuk idee. Wat mij betreft passen we die ook toe op neuspeuteren (aansluitend consumeren hoort wel een directe nul te krijgen, vind ik), hoofdkrabben, penkluiven, brood-met-pindakaas-eten en ander storend gedrag.

Tegen valsspelen kun je niets doen. Behalve medelijden hebben met de zielige mensen die dat nodig hebben.

Wat betreft de telefoon in de Haagse Schaakbond: De voorbeelden van Jan van den Ende maken duidelijk dat het huidige beleid daar niet werkt. De FIDE regels dat een telefoonsignaal partijverlies oplevert vind ik overdreven en ronduit slecht, maar alles maar gewoon tolereren, zoals blijkbaar in Den Haag e.o. gebeurt, slaat ook nergens op.

Veel vriendelijker vond ik de maatregel die onlangs in het LCT toernooi werd toegepast: een telefoonsignaal leidt tot de verplichting 10 euro te storten in een pot, waarvan de opbrengst werd overgemaakt naar een goed doel. Op die manier wordt het hinderlijk gebruik van de telefoon ontmoedigt, zonder dat het schaakspel zelf er onder te lijden heeft.

Zolang ze maar niet valsspelen. Met of zonder telefoon.

Dat is de schaakcultuur waar we naar toe moeten.

En dan hinderlijk gedrag. Tja. Dat is contextafhankelijk en het gebruik van de mobiele telefoon vormt maar een miniscuul onderdeeltje van dat gedrag. Ik vind het gebruik van pennen b.v. een veel groter onderdeel van het hinderlijke gedrag van tegenstanders. Moeten we daar ook regels voor maken?