Eigenlijk ga je niet in op mijn belangrijkste advies, dat luidt: wees niet teveel gericht op de einduitslag van de partij. Ga gewoon schaken, geniet van het spel zelf. Spelers die alleen gericht zijn op de uitslag, zijn geen echte "schakers" maar "puntenverzamelaars" (volgens mij een uitspraak van Lodewijk Prins). De ervaring leert dat het dan ook in sportief opzicht uiteindelijk beter gaat! Het is dus niet een keuze gezellig spel vs. sport, zoals jij stelt onder punt 1.

Als een jeugdspeler dus klaar is met zijn partij, moet je niet vragen naar de uitslag, maar naar hoe hij heeft gespeeld. Was het spannend? Was het interessant? Was het leuk? Was het moeilijk?

De salonremises verdwijnen niet door een gezellige avond, maar door de keuze om het schaakspel zelf interessant te vinden, ongeacht het resultaat. Want dan vind je het namelijk wel leuk om een eindspel helemaal uit te spelen. Natuurlijk met het idee om zo’n partij misschien ook nog te winnen.

Als jij bij kinderen teveel gericht bent op de uitslagen van de partijen, in termen van punten, percentages, scores, TPR’s etc., dan loop je het risico dat zulke kinderen bang worden om te spelen. Bang om te verliezen. En dus maar snel remise spelen; dan hebben ze in elk geval niet verloren.

Regels helpen hierbij niet. Als kinderen niet willen schaken, of als je kinderen bang maakt om te schaken, dan kunnen ze beter niet schaken. Laat zulke kinderen fijn iets anders doen dat ze wel leuk vinden.

De huidige aanpak bij veel jeugdschaakclubs is erop gericht maar zoveel mogelijk kinderen te leren schaken en zoveel mogelijk puntjes te scoren. Waaronder ook veel kinderen die dat eigenlijk helemaal niet leuk vinden. En die dus na hun 12e jaar weer afhaken.

Zelf ben ik ook jarenlang jeugdleider geweest, voordat ik tot bovenstaande conclusie kwam. In feite is schaken toch meer een sport voor volwassenen. Het is goed dat zoveel mogelijk kinderen het schaakspel leren, net zoals het goed is dat zoveel mogelijk kinderen leren zwemmen. Maar we verwachten ook niet van elk kind dat het later dan lid wordt van een zwemvereniging.

1. Jij hebt het meer over schaken als gezellig spel, ik over schaken als sport.

2. Volgens mij is er een essentieel verschil tussen schaakpuzzels (die je eventueel samen kunt oplossen) en een partij (met een echte tegenstander).

3. Dat salonremises vanzelf verdwijnen als je maar een gezellige of interessante schaakmiddag/-avond hebt, geloof ik niet.

Hoe dan ook: jij en de anderen bedankt voor de reacties.

Dat het schaken een voortdurende zoektocht is naar de beste zet, is ook een misvatting. In de meeste stellingen is er helemaal niet zoiets als een beste zet. Wat zou dan bijvoorbeeld de beste zet zijn in de beginstelling? Niemand weet dat. En het is ook niet belangrijk.

Natuurlijk is het doel van de schaakpartij om de tegenstander mat te zetten. Maar dat moet niet het primaire doel zijn, mijns inziens. Het is belangrijker dat je gewoon een gezellige of interessante avond / middag hebt doorgebracht met een medeschaker en misschien weer iets hebt geleerd van de oneindig moeilijke puzzel die het schaakspel eigenlijk is. Heb je eenmaal die omschakeling gemaakt, dan behoren salonremises voorgoed tot het verleden.

@Lucas: Zo lang als het schaakspel bestaat, symboliseren de stukken een leger. Een schaakpartij is geen ‘puzzel waar je samen met je tegenstander aan werkt’, maar een sportief gevecht. Een voortdurende zoektocht naar de beste zet. De zet die je helpt om je partij te winnen en dus, het is niet anders, je tegenstander te verslaan.

Dit is zeker niet de enige manier om het schaakspel te beoordelen. Ik kan me voorstellen dat sommige kinderen door deze opvatting juist gedemotiveerd worden. Een vijand, een leger, een vechtsport. Bah.

Het probleem van de salonremise wordt veroorzaakt op een te grote focus op het uiteindelijke resultaat van de partij, in termen van winst of verlies. Je kunt kinderen (en volwassenen) ook leren te genieten van een schaakpartij, ongeacht het resultaat. Schaken als een puzzel waar je samen met je tegenstander aan werkt, schaken als een kunstvorm, schaken als een wetenschap. Kortom, schaken als iets dat je zo lang mogelijk zou willen doen.

Laat de kinderen lekker hun spel spelen, remise best okay als ze maar lekker geschaakt hebben.

Motiveren tot verder spelen vind ik wel een goede zaak. Persoonlijk speel ik vrijwel altijd tot einde dus als er geen zetten meer mogelijk zijn. Al leid dit tot verlies, maar ik kan niet eisen dat andere spelers dat ook doen, wel motiveren.

Als de condities de moeite waard zijn dan zal er vast tot winst worden gespeeld. Als ik het artikel goed lees is het beter dat schaaktrainers kinderen motiveren en begeleiden om door te spelen, dan van de kinderen te eisen dat zij tot het einde moeten doorspelen.