Het Bataviatoernooi vervangt die eeuwige saaie loting door een enerverend snelschaaktoernooi en maakt het toernooi daarmee vanaf het begin aantrekkelijker voor het publiek en ook voor de spelers die niet meer lijdzaam hoeven toe te kijken welk nummer er uit de hoed komt maar er zelf om kunnen schaken.

Een aantrekkelijker formule dus, waarbij dan wel op de koop toegenomen wordt dat de sterkste snel(-schakers) de meeste kans maken op de gunstigste startposities.

Iets minder goed is een oneven aantal deelnemers, zodat elke speler in elk geval even vaak wit als zwart heeft.

De slechtste maar helaas meest toegepaste vorm is een halve competite, zoals in dit toernooi, waarbij de helft van de spelers een extra witpartij heeft t.o.v. de andere helft. Spelen met wit geeft een voordeel van ca. 20 Elo-punten.

Dit is dus sowieso altijd oneerlijk. Maakt het snelschaken voor de startnummers het nóg oneerlijker? Ja!

Een gewone loting zorgt er immers voor dat wie pech heeft in het ene toernooi, geluk zal hebben in het volgende toernooi. Het gemiddelde over een groot aantal toernooien zal 50% wit/zwart zijn voor iedereen.

Wanneer snelschaken echter het startnummer bepaalt, zullen de goede snelschakers bij elk nieuw toernooi naar verhouding vaker wit hebben dan de minder goede snelschakers. Hiermee wordt het snelschaken in feite dus onderdeel van het gewone toernooi.

Eigenlijk gewoon een ingewikkelde manier van loten, maar dan wel leuker.

O.a. bij de supersterk bezette London Chess Classic afgelopen december was dat ook zo. Waarschijnlijk vinden de meeste spelers het wel mooi om door het vluggeren een kans te maken op een gunstig startnummer, ik heb er in elk geval nog nooit iemend over horen klagen.

Hoe dan ook vind ik het nogal overdreven om "snelschaken een totaal andere discipline dan gewoon schaak" te noemen.

Het zijn toch dezelde spelregels?

Het zijn alleen andere tijden…