Allegations of collusion

What makes this tournament famous and often-discussed is the allegations of Soviet collusion. The three top finishers (Petrosian, Geller and Keres) drew all twelve of their games against each other, in an average of only 19 moves.

Soon after the tournament, Fischer publicly alleged that the Soviets had colluded to prevent any non-Soviet – specifically him – from winning. His allegations were twofold: first, that Petrosian, Geller and Keres had pre-arranged to draw all their games; and second, that Korchnoi had been instructed to lose to them.

The first allegation, of the drawing pact, is often assumed to be correct. All of the three players involved have since died, but Yuri Averbakh, who was head of the Soviet team, stated in a 2002 interview, that Keres was old and wanted to conserve energy, and that Petrosian and Geller were good friends with a history of drawing with each other.

The second allegation, of Korchnoi throwing games, is more doubtful. Korchnoi defected from the USSR in 1976, and has never alleged he was forced to throw games. Korchnoi has also written on his surprise at the short draws. So apparently there was a drawing pact among Petrosian, Keres and Geller, which was unknown even to the fellow Soviet Korchnoi.

Response to allegations

FIDE, the world chess federation, responded to the allegations by changing the format of future Candidates’ Tournaments. Beginning in the next (1966) cycle, the round-robin format was replaced by a series of elimination matches (initially best of 10 quarter-finals, best of 10 semi-finals, then a best of 12 final), to eliminate the possibility of collusion which exists in a round-robin tournament.

Ik ben blij dat Johan Hut het wat mijn tweede punt betreft voor me opneemt. Ik heb dat kandidatentoernooi op Curacao indertijd goed gevolgd. Fischer had het voorafgaande interzonale toernooi met ruime voorsprong gewonnen, maar in het kandidaten toernooi werd hij door de Sovjet-schakers in de tang genomen.

Wat betreft 1962 schrijft Wim het wel degelijk goed. Dat was (op Curacao) een toernooi met acht deelnemers die elk vier partijen tegen elkaar speelden. Dus geen knock-out. Petrosian, Geller en Keres speelden tegen elkaar alleen maar korte remises, zodat ze veel rust kregen. Ze eindigden op de eerste drie plaatsen, wat natuurlijk ook wel kwam doordat ze de sterksten waren. Kortchnoi en Tal namen niet aan die combine deel en verloren tien partijen tegen de Grote Drie. Logisch, de drie mochten niet te veel remises afstaan.

Drie jaar later moest in de kwartfinales Geller tegen Smyslov en Spasski tegen Keres. In de halve finales Spasski tegen Geller. De sterkste Sovjets moesten elkaar dus uitschakelen, wat voor Fischer veel prettiger zou zijn geweest. Alleen deed hij niet mee.

Carlsen pleit niet voor een terugkeer naar kandidatenmatches. Hij pleit voor terugkeer naar een jaarlijks knock-out toernooi. Zo lees ik het althans.

Fischer heeft indertijd niet vóór maar juist tégen kandidatenmatch gepleit, om de reden die jij noemt.

Aan de laatste versie daarvan in 2011 deed hij om vrij onduidelijke redenen niet mee. Die kandidatenmatches waren bovendien de minst interessante ooit door het groot aantal remises. De latere wereldkampioen Fischer had indertijd voor de kandidatenmatches gepleit, omdat hij in het kandidaten-toernooi van 1962 tegen een overmacht aan Sovjet schakers stond. Maar de situatie is sinds het uiteenvallen van de Sovjet Unie echt veranderd en we zien nu veel meer nationaliteiten in het kandidatentoernooi.