Dit is vergelijkbaar met hoe je in natuurwetenschappen wordt geacht af te ronden: slechts éénmaal aan het eind en niet steeds tussendoor bij elke meting. Dan krijg je afrondingsfouten.

Vier spelers die gedeeld tweede waren geworden, werden in de tiebreakmolen gegooid, met als uitkomst:

Speler A: 10 toernooipunten.

Speler B: 8 toernooipunten.

Speler C: 7 toernooipunten.

Speler D: 6 toernooipunten.

Verschil tussen speler A en speler D voor een gelijkwaardige toernooiprestatie is dus 4 punten, ongeveer een derde van het maximaal te verdienen punten per toernooi: 13 voor een ongedeelde eerste plaats.

Eindstand Grand Chess Tour na Londen:

1. Speler A 26 toernooipunten met een score van 14 uit 27.

2. Speler D 23 toernooipunten met een score van 16 uit 27.

Het verschil in het totaalklassement is dus gemaakt door de extra punten van de tiebreak in St. Louis voor dezelfde prestatie in dat toernooi, ondanks een veel betere prestatie van speler D over drie toernooien.

Wat is belangrijk om het eindklassement te winnen? Uitschieters; daar scoor je veel punten mee. En daar scoort een degelijke speler als Giri inderdaad wat minder op.

Voor ieder systeem zijn voor- en nadelen te bedenken, maar de huidige puntentelling nodigt wel uit om iets meer risico’s te nemen. Hoewel dat in Londen gezien het aantal remises niet bleek.

De tie-break regels in London waren echt ongunstig voor Giri en Vachier Lagrave, waardoor Carlsen bevoordeeld was. Overigens hoorde ik één van de commentatoren daar zeggen dat Carlsen opgelucht was dat hij in de finale van de tie-break niet tegen Giri hoefde te spelen.

Toernooi Londen. 1. Carlsen. 2. MVL. 3 Giri.

Grand Chess Tour: 1. Giri 2. Carlsen 3. MVL.

Dat MVL zich niet eens op grond van zijn goede resultaten heeft geplaatst voor de volgende cyclus is misschien nog wel de grootste schande.Slechte beurt van een organisatie die claimt hoge standaarden voor de schaaktop na te streven.