Eerste keer dat ik reageerde met de nieuwe layout. Ik moet blijkbaar nog even wennen dat links op een andere wijze moeten worden toegevoegd. Bedankt voor de opmerking.

http://schaken-brabo.blogspot.be/2012/05/afbreken.html

http://schaken-brabo.blogspot.be/2014/07/praktische-eindspelen.html

http://schaken-brabo.blogspot.be/2012/06/tablebases.html

You little stinkers…

Volgens mij waren er 3 mogelijkheden:

1. “Doe effe normaal”

2. “Je bent gewoon niet goed genoeg, Viktor”

3. Ze had zelf kunnen ontsteken in een woede-aanval

De dominante man a la Korchnoi sterft trouwens uit. Heeft alles te maken met de feminisering van de maatschappij.

Jasper,

Het aantal sleutelzetten dat je moet leren om dit soort eindspel correct te spelen, is beperkt. Zelfs zonder computers of tablebases moet een team van topgrootmeesters zeker zoiets volledig kunnen doorgronden. Voor Karpov moet het kinderspel zijn geweest om de analyses in te studeren.

Trouwens uit mijn eigen praktijk kan ik ook enkele afgebroken lange eindspelen tonen waar ik door studie erin slaagde foutloos schaak te produceren. Dit heeft heel wat tegenstanders mateloos geïrriteerd wat zelfs in minstens 2 competities heeft geleid tot een aanpassing van het wedstrijdreglement waarbij niet meer kon worden afgebroken. http://schaken-brabo.blogspot.be/2012/05/afbreken.html

Betreffende eindspelkennis is het er niet perse op vooruit gegaan. Nakamura had tot voor kort nog niet gehoord van de Vancurapositie. Er zijn talloze voorbeelden van sterke spelers die niet weten hoe mat met loper en paard te zetten. Lees bijvoorbeeld mijn artikel http://schaken-brabo.blogspot.be/2014/07/praktische-eindspelen.html

Over tablebases kan ik onder andere de anekdote vertellen over de Britse IM die claimde dat 9/10 IMs geen enkele interesse heeft voor tablebases. Kijk naar partijanalyses en het gebeurt erg vaak dat de commentator niet eens de moeite deed om de tablebases te consulteren. Zie http://schaken-brabo.blogspot.be/2012/06/tablebases.html

Behalve dat de meeste tablebases geen rekening houden met de 50 zetten-regel zijn 99% ook gewoon absurd om te bestuderen.  Om je een idee te geven van hoe onzinnig het soms is, verwijs ik naar het boek van John Roycroft: https://chessbookreviews.wordpress.com/2015/07/05/you-little-stinkers/

2 eindspelen die in 83 pagina’s worden uitgelegd. Het leukste is dat de praktische waarde dichtbij 0 is want ik heb nog nooit iets gelijkaardigs in de praktijk gezien.

“Ja maar als je weet dat er 2 keer afgebroken werd en er een heel team klaar stond om alle details uit te pluizen dan wordt het veel minder spectaculair. Vergeet niet dat de 6de partij al gespeeld was voor het beeindigen van de 5de.”

Dat klopt, maar zelfs dan blijft het zonder computers en tablebases een ongelofelijke prestatie om geen enkele fout te maken in een dergelijk lang en complex eindspel.

“Het is volgens mij dan ook volstrekt onzinnig om de kwaliteit van de eindspelen in oude partijen te vergelijken met de hedendaagse. Dat zou hetzelfde zijn als iemands blitzpartijtjes te vergelijken met een ander zijn standaardpartijen.”

Hier ben ik het niet helemaal mee eens. Weliswaar kon er in die goede ouwe tijd worden afgebroken en had men meer tijd achter het bord, maar tegenwoordig heb je tablebases en educatief gezien veel betere boeken. Alle respect voor Fine, Euwe, Averbach en Chéron, maar met de huidige boeken van De la Villa, Lamprecht en Dvoretsky (en van Perlo!) is er voor de gemiddelde schaker tot en met de profschaker geen excuus meer om niet het eindspel te bestuderen.

”

Ja maar als je weet dat er 2 keer afgebroken werd en er een heel team klaar stond om alle details uit te pluizen dan wordt het veel minder spectaculair. Vergeet niet dat de 6de partij al gespeeld was voor het beeindigen van de 5de.

Het is volgens mij dan ook volstrekt onzinnig om de kwaliteit van de eindspelen in oude partijen te vergelijken met de hedendaagse. Dat zou hetzelfde zijn als iemands blitzpartijtjes te vergelijken met een ander zijn standaardpartijen.