Eens met verfijning van Yme Brantjes. Elk systeem gebaseerd op weerstand slaat in mijn ogen nergens op. Een team kan tegen jouw team een goede dag hebben en tegen andere teams er niks van bakken of andersom. Waarom zou dat van invloed moeten zijn op het eindresultaat?

Die weerstand aan het einde is ongeveer gelijk, ze hebben immers ongeveer evenveel punten. Met de omgekeerde wordt in theorie een Zwitsers gambiet interessant, hoewel riskant en ratingverslindend.

Weerstandspunten (ook wel Buchholz-score genoemd) zijn gedefinieerd als de som van de punten die al je tegenstanders hebben behaald. Het idee is dat dit getal een maat is voor de sterke van de tegenstand (oftewel de weerstand) die je hebt ondervonden. Een voorbeeld:

Team A heeft 15 matchpunten en 100 weerstandspunten. Team B heeft ook 15 matchpunten en 120 weerstandspunten. Conclusie 1: Team B heeft een betere prestatie geleverd dan A, want team B heeft bij hogere weerstand evenveel punten behaald als team A.

Tot zover niets nieuws. Maar nu:

Team C heeft tegen team A gespeeld, waardoor er 15 punten worden toegevoegd aan de weerstand van C. Team D heeft tegen team B gespeeld en krijgt daarvoor óók 15 weerstandspunten. Echter, de prestatie van team D moet bij gelijke matchpunten en weerstandspunten logischerwijs toch hoger worden aangeslagen dan die van team C, omdat team B (volgens Conclusie 1) nu eenmaal sterker was dan team A. Dat zou je kunnen uitdrukken in de nieuwe tiebreaker, waarvoor ik nog geen naam heb, waaraan voor team C 100 punten worden toegevoegd als gevolg van zijn tegenstander A en voor team D 120 punten voor zijn tegenstander B.

Klopt mijn redenering?

Daar heb je gelijk in. Daarom zou als Buchholz-score als eerdere tiebreak toegepast moeten worden; daarmee wordt immers de weerstand mee aangegeven. Als dat gelijk is, zou je dan vervolgens kunnen kijken naar de (al dan niet omgekeerde) progressieve score. En dan heb je de vraag wat zwaarder moet wegen: veel weerstand in het begin van het toernooi of juist veel weerstand aan het eind?

“Terwijl het gevoelsmatig precies andersom zou moeten zijn: partijen in latere ronden zijn tegen belangrijkere tegenstanders en zouden dus juist hoger aangeslagen moeten worden! Daarom zou m.i. de omgekeerde progressieve score ook een goede tiebreaker zijn, oftewel hoe lager hoe beter.“

Het team dat in de eerste ronden veel wint, krijgt (in het algemeen) gedurende het toernooi zwaardere tegenstanders dan het team dat in het begin puntenverlies lijdt. Vandaar dat voor de progressieve score de eerste ronden het zwaarst meewegen, en niet de laatste.

Anders gezegd, de PS waardeert spelers/teams die het gehele toernooi bovenin staan, hoger dan spelers/teams die het van hun eindsprint moeten hebben. Terecht, lijkt me.

Bij de laatste olympiade waren er vier tiebreakers: (1) matchpunten (2) aangepaste Sonneborn-Berger-score (3) bordpunten (4) aangepaste Buchholz-score.

Zelf zou ik een volgorde (1) – (3) – (4) – (2) prefereren, maar dat is vooral een kwestie van smaak. Ik vind olympiaderegeling echter goed verdedigbaar. Het enige nadeel, voor zover ik heb begrepen, is dat je pas weet wie de winnaar is als het gehele toernooi is afgelopen. Dat is misschien wat vervelend en ook spannend, maar toch niet “volstrekt absurd”?

Om in het voorbeeld te blijven: de wedstrijd Duitsland – Estland was van belang om de relatieve sterktes van beide landen te kunnen vaststellen. En die sterktes waren weer nodig om de “weerstand” te bepalen die medaille-kandidaten hebben ondervonden bij het behalen van hun eindscore, want zowel in de Sonneborn-Berger- als Buchholz-score tot uitdrukking komt.

Dan loop je meteen schade op in je BT score. Dat werkt door in ronde 2, want je bent niet bij de teams met twee keer 4-0.