“Ik denk dat die voorstellen om op één dag heel lang door te spelen niet haalbaar zijn en bij het idee om te spelen tot er 3 of 6 winstpartijen zijn past een waarschuwing.”

Natuurlijk kun je op 1 dag wel lang doorspelen. Laten we zeggen, de eerste partij met 2 uur totaal p.p. + 30 seconden increment vanaf zet 1 (van dat betuttelende 1h30 voor het volkomen willekeurige aantal van 40 eerste zetten en dan pas 30 minuten extra moeten we ook eindelijk eens af: laat spelers zelf bepalen wanneer ze hun tijd besteden. Sommige partijen komen nooit tot 40 zetten en andere zijn ondanks 40 gespeelde zetten pas amper begonnen. Maar dat terzijde.) Bij remise volgt dan, na een korte pauze: 25 minuten + 10 seconden increment. Bij remise: 10 minuten + 5 seconden. Bij remise: 5 minuten + 3 seconden. Bij remise: 3 minuten + 2 seconden increment tot de beslissing valt. (Of iets dergelijks, het is maar een voorbeeld met nu al redelijk gangbare speeltempo’s.)

Maximale totale speeltijd is dan niet meer dan één lange partij nu met een lang eindspel.

“Doorspelen tot er 3 of 6 winstpartijen zijn” heb ik nooit voorgesteld. Het voorstel is: je wint alleen na de 12 lange partijen als je er ten minste 3 gewonnen hebt. Als je na 12 lange partijen 1-0 voorstaat (zonder remises te tellen), moet je daarvoor een beloning krijgen in de vorm van het beginnen van de tie-break met een voorsprong.

Daar dacht ik toevallig vandaag ook nog over. Hoe stuur je professionals, met geld inderdaad!

Ik had dacht er aan om alleen de winstpartijen te belonen met geld. Bij remise gaat het geld naar een ontwikkelingsfonds die het schaken in de wereld bevorderd.

Het alternatief zou ook kunnen zijn om de kosten te verlagen. Weinig aansprekende resultaten => minder beloning => evenveel waar voor minder geld.

Mijn voorstel is om het prijzengeld te verlagen met het percentage witte remises. Geen probleem als je niet de moeite wil nemen om ons te vermaken of graag op veilig wil spelen, maar dan levert het ook gewoon wat minder op.

Gelukkig valt er een wereld te winnen door amateurs. Zoals ik met evenveel bewondering en plezier bij LTC 3 (Assen, gemiddelde leeftijd 38 jaar en maar doorwisselen dus) vlak langs de lijn sta als hoog in de Johan C.-Arena zit.

Ik ben de amateur die zijn best doe om jonge jeugd met Stappen spel bij te brengen.

“Moge de beste winnen!”, zei de kunstenaar. Sensatie staat een democratisch proces in de weg en enige aristocratie – zo gewenst! – helemaal. Het WK was een side-event voor veelverdieners. Laten we uitkijken voor meritocratie …

Hierbij link ik naar een verslagje: https://forum.schaakclubassen.nl/viewtopic.php?f=6&t=567&p=3660#p3660

Wel leuk zoals Peter het brengt, vanuit de emotie voor interessant spel. Maar als ik me probeer voor te stellen hoe de topschakers (professionals) het beleven: de verschillen zijn klein, de informatieberg (muur) is erg groot, risico’s neem je tegen minder goede schakers en zeker niet in een match, ik ga uit van mijn eigen kracht (kleine voordeeltje of goed verdedigen). Dan is het wel begrijpelijk dat ze zo spelen. Het is allemaal erg rationeel en doordacht. Veel minder gedreven dan Fischer, Tal of Kasparov. Maar wel vergelijkbaar met Capablanca, Karpov of Petrosjan. We hebben dus een degelijke wereldkampioen en wachten op een gedreven creatieveling die hem gaat verslaan (Giri ligt dan niet direct voor de hand ;-))

Het gaat al 150 jaar voornamelijk in matches in het klassieke tempo. Gaan we dat nu loslaten omdat er onvrede is over het vertoonde spel? Dat lijkt mij een slecht idee! Laat de uitgangspunten zoals ze zijn en wacht af wat het op gaat leveren.Misschien moten we onze verwachtingen bijstellen. Het WK levert blijkbaar niet op wat we graag willen zien. ondertussen zijn er meer dan genoeg leuke toernooien met interessante partijen te zien. Vishy speelde echt heel goed schaak tijdens een toernooi dat gelijk werd gehouden met het WK.

Gewoon geduld en je niet al te druk maken.

Ik ben het volledig met Peter eens. Er moet wat gebeuren. Een idee dat werd geopperd was om de tiebreak aan het begin te spelen. De winnaar zou dan aan een gelijkspel in de reguliere match genoeg hebben. Het dwingt de ander tot agressiever spel. Of dat de beste oplossing is? Ik twijfel.

Een ander idee is om het matchformat vaarwel te zeggen. Organiseer een open toernooi waarvoor de (op elo) 100 beste schakers zich mogen melden. Vijftien ronden moeten dan genoeg zijn om een winnaar te bepalen. In open toernooien kun je niet volstaan met remises. Dan moet je winnen om het toernooi naar je toe te trekken. Bij gelijk eindigen kun je dan altijd nog een tiebreak organiseren. Dat moet toch meer vechtschaak opleveren?

Ik denk dat die voorstellen om op één dag heel lang door te spelen niet haalbaar zijn en bij het idee om te spelen tot er 3 of 6 winstpartijen zijn past een waarschuwing. In de eerste WK-match tussen Karpov en Kasparov in 1984 ging het om 6 winstpartijen. Na 24 partijen stond het 4-0 voor Karpov. Die stand was al na zo’n 10 partijen in de match bereikt, maar vanaf die vroegtijdige achterstand begon Kasparov op remise te spelen. Na 46 partijen was het nog altijd niet meer dan 5-1 voor Karpov. Toen won Kasparov twee partijen achter elkaar en werd de match, waarschijnlijk wegens oververmoeidheid van Karpov, afgebroken. Dit was echte de saaiste WK-match ooit en de vervangende WK-match in 1985 ging wijselijk over 24 partijen. Toen won Kasparov en werd wereldkampioen.

1. Log in om te reageren

2. wimw november 29, 2016

   P.S. Ik herinnerde me ineens dat één match die van 1987 in Sevilla gelijk eindigde in 12-12 en dat toen Kasparov wereldkampioen bleef.

Zie bijvoorbeeld Parijs 1867. Voor een speler leverde een remise en een verlies exact hetzelfde op: nul punten. Alleen de winstpunten werden dus geteld. Het gevolg was dat spelers de remise tot elke prijs probeerde te voorkomen. Het remisepercentage was dan ook zeer laag.

Voor matches is dat nog geen complete oplossing, want dan zou het bij Carlsen – Karjakin na 12 partijen nog steeds 1-1 staan. Daarom zou je bij matches vooraf moeten afspreken dat er een vaste tijd per dag wordt gespeeld, bijvoorbeeld minimaal 8 uur. Is de partij dan na 40 zetten en 5 uur spelen remise geworden? Dan telt die partij niet mee en begint direct de volgende partij. Dat kan dan inderdaad laat worden – soit! Ook rustdagen kun je beter afschaffen – laat de spelers maar moe worden, het is tenslotte een sport.

Om de winnaar te bepalen, zijn er dan nog steeds twee opties. Ten eerste zou je degene die het eerst 6 (of 8 of 10) partijen wint tot matchwinnaar kunnen verklaren. Zie ook Karpov – Kasparov 1984. Als het bezwaar van een in tijd ongelimiteerde match te groot is, dan zou je nog steeds een barrage kunnen spelen na een vast aantal speeldagen.

Bijvoorbeeld: er wordt gedurende 14 dagen gespeeld, minimaal 8 uur per dag, zonder rustdagen. Remises worden niet geteld. Is er na die 14 dagen nog geen winnaar, dan een barrage waarin – uiteraard – remises weer niet tellen.

Ik beperk deze reactie tot het onderwerp “WK match”. Kort ten aanzien van de rest: ik heb prachtige toptoernooien gezien afgelopen jaar, ook met klassiek tempo, net nog de London Chess Classic, met heel veel strijd en interessante partijen, ook als ze remise werden, dus hier zie ik sowieso geen enkel probleem.

Dan nu: de WK-match.

De afgelopen WK-match was ook zeker niet de minst interessante naar mijn mening. Er waren veel remises, maar je kon, zeker in het begin, niet zeggen dat er niks gebeurde of niks geprobeerd werd. Carlsen had groot voordeel in een aantal partijen. Maar ik kan me heel saaie fases met bloedeloze remises herinneren, bijvoorbeeld bij Anand – Gelfand en Kramnik – Leko. Dus het zou goed zijn om iets te wijzigen.

Bij het onlangs verspeelde WK dammen in Nederland ging het ook om 12 partijen met klassiek tempo. Maar een minimaal verschil aan het eind van die 12 partijen was niet voldoende. De winnaar moest aan het eind van de 12 partijen voor staan èn minimaal drie partijen gewonnen hebben. Het lijkt me logisch om dit bij het schaken ook in te voeren. Nu zag je dat Karjakin na het winnen van 1 partij (die Carlsen hem min of meer in de schoot geworpen had door zijn hand te overspelen) door middel van catenaccio-schaken kon proberen om de titel binnen te halen. Als één speler puur op remise kan spelen levert dit meestalminder interessante partijen op, we mogen van geluk spreken dat het Karjakin niet gelukt is om op deze manier de titel binnen te halen.

Minimaal drie winstpartijen vereisen is dus één voor de hand liggende en weinig ingrijpende maatregel. Het helpt dan niet om 12 partijen lang alleen maar risico’s te mijden en op remise te spelen, in de hoop dat je één keer kunt toeslaan omdat je tegenstander zijn geduld verliest.

Een andere mogelijkheid die iets verder gaat is het systeem toe te passen dat Kazimdzjanov ooit voorstelde: als de lange partij eindigt in remise wordt na een korte pauze een volgende partij gespeeld met verwisselde kleuren en minder bedenktijd. Weer remise? Nog een partij, wederom met verwisselde kleuren. Enzovoort, tot er een winnaar is van de dag. Drie positieve effecten:

– het stimuleert om met wit op winst te spelen;

– er staat na ronde 1 gegarandeerd al iemand op voorsprong en tijdens de hele verdere match weet je dat de score elke dag zal veranderen;

– moeten winnen op de laatste dag om een achterstand goed te maken is in dit systeem nooit een “schier onmogelijke opgave”. Je hoeft niet een lange partij te winnen met zwart, je kunt ook remise maken en daarna heb je wit!

Meer is er niet nodig voor een aantrekkelijker WK match!