Reacties op: Schaakgeschiedenis in vogelvlucht 14: Max Euwe

Door: Henk Smout

Henk Smout — Fri, 30 Jun 2023 22:17:59 +0000

“Euwe vond zelf na afloop dat hij 38. Tg5! (zie analysediagram) had moeten spelen.” De Stockfish 11, 6 seconden van chessgames.com/perl/chessgame?gid=1013180&comp=1 vindt die zet niet en doet als Euwe in de partij 38.Te1 en daarop zou alsnog 38… Txe6! mogelijk zijn geweest, “remisekansen” luidt de opmerking hierboven. We zien hierboven op 38.Tg5! de tegenzet 38… Tf2 gevolgd door analyse van andere mogelijkheden tussen [], antwoord op 38… Tf2 blijft achterwege.

Vanaf diepte 28 weet de engine van 365chess.com/game.php?gid=2660685 wel 38.Tg5! en de tegenzet 38… Tf2 te vinden en vervolgt met 39.Pd8 (alweer die zet, zie analyse hierboven), schakelt op diepte 39 en 40 over naar eerst 39.h4 Txb2 en pas nu 40.Pd8 met op diepte 40 de waardering +1.91.

Door: Herman Grooten

Herman Grooten — Sat, 25 Feb 2017 12:29:23 +0000

Ik ben de beroerdste niet, ik heb dat ‘per ongeluk’ eruit gehaald. Ik ben het met je eens dat hij volkomen verdiend kampioen werd. En dat kwam niet omdat – naar mijn later ook beweerde – dat Aljechin dronken was. Ik denk dat het verlies van een secondant, zeker in die dagen, zeker meegespeeld moet hebben, hoewel Aljechin ook veel beter speelde dan in de eerste tweekamp.

Door: wimw

wimw — Fri, 24 Feb 2017 17:57:17 +0000

Het was goed te lezen dat Euwe na zijn wereldkampioenschap die vierkamp met o.a. Aljechin won. Daar geef je hem veel eer mee, maar ik stoorde me eerst wel aan die uitdrukking ‘per ongeluk.’ Misschien was een andere woordkeuze beter geweest, omdat daarbij de gedachten kunnen gaan naar de revanchematch in 1937, die Euwe kansloos verloor. Toen liep Euwe vooral in de tweede helft van die WK-match tegen nogal wat nederlagen aan. Ik vraag me af of dat ook kwam, omdat zijn secondant Fine zich in het begin van die match wegens ziekte moest terugtrekken.

Door: Jaap Amesz

Jaap Amesz — Fri, 24 Feb 2017 12:20:10 +0000

Wat betreft ‘wetenschappelijk’ benaderen. Als ik iets geleerd heb van Willy Hendrik zijn boek ‘move first, think later’ dan is het wel dat het onbewustzijn het beste ad hoc werkt ipv Kotov’s kandidaatzetten systeem. Ik heb Kramnik horen zeggen dat hij Kotov zwaar overschat vindt en zelfs dat wanneer hij probeert met kandidaatzetten te werken dat hij zichzelf steeds weer verliest in op en neer huppen van varianten in zijn hoofd. Ik heb sterk mijn twijfels over wetenschappelijk schaken, dat is net zoiets als wetenschappelijk thee zetten. Het klinkt interessant, maar het heeft geen houvast in de praktijk. Laten we nou maar kanker op een wetenschappelijke manier genezen.

Door: Herman Grooten

Herman Grooten — Fri, 24 Feb 2017 09:53:46 +0000

Ik denk dat Euwe de eer krijgt die hem toebehoort. In de tekst staat o.a. “Euwe toonde een jaar later aan dat hij terecht de sterkste speler ter wereld genoemd mocht worden”. Dat lijkt me ook meer dan terecht, Kasparov noemde hem later in zijn ‘My Great Predecessors’ misschien wel de meest onderschatte wereldkampioen. Euwe zelf bleef altijd heel bescheiden. In zijn schitterende boek ‘Fischer en zijn voorgangers’ analyseert hij een verliespartij van hemzelf tegen Fischer. Hij beschouwt de Amerikaan als zo’n beetje de beste wereldkampioen aller tijden. Toen moest Kasparov zich nog bewijzen, maar dat heeft Euwe niet meer meegemaakt.

Door: wimw

wimw — Wed, 15 Feb 2017 19:47:08 +0000

Ik vind niet dat Euwe als amateur eigenlijk een beetje per ongeluk wereldkampioen is geworden. Euwe was de vertegenwoordiger van een nieuwe generatie schakers, die het spel vanuit een wetenschappelijk standpunt logisch benaderden. In die zin was het behalen van het wereldkampioenschap tegen de meer tactisch ingestelde Aljechin ook een overwinning van dat meer wetenschappelijke schaken. Laten we Euwe vanuit de Nederlandse schaakgemeenschap meer eer geven, dan uit bovengenoemde woorden spreekt.

Door: Johan Hut

Johan Hut — Wed, 15 Feb 2017 15:32:19 +0000

Fijn dat je Jules Welling noemt, bij de biografie. Op de cover van de Nederlandse uitgave staat: “m.m.v. Jules Welling”. Op de Engelse vertaling is die vermelding verdwenen. In het voorwoord, met name van de Nederlandse uitgave, geeft Münninghoff hem wel de juiste eer. De rol van Jules was veel groter dan veel mensen denken. De uitgever erkende dat zeker, zo bleek uit de verdeling van de royalty’s. Dat is privé-informatie, maar het was echt een boek van Münninghoff en Welling. Zo staat het echter niet bekend.