De schaakwereld moet bijzondere mensen koesteren, en bijzonder was Rob zeker. Wie tweede kan worden bij een jeugdwereldkampioenschap heeft enorm veel talent maar eigenlijk deed Rob er nauwelijks iets mee. De liefde voor het spel en de angst om te verliezen hielden gelijke tred, winnen was ook niet erg belangrijk voor hem. Heel vaak bood hij snel remise aan om daarna nog uren te kunnen analyseren. Hij kon heel gelukkig zijn wanneer de winnende varianten die hij had voorzien correct bleken te zijn. Ze waren natuurlijk niet uitgevoerd omdat hij eerst remise had aangeboden. De morele overwinning was dan binnen, de punten werden gedeeld.

Toen zijn rating richting 2200 zakte en hij niet of nauwelijks meer betaald kreeg voor zijn wedstrijden keerde hij terug naar VAS. Daar heeft hij de laatste gespeeld.  Vaak zat hij gelukkig voor zich uit te kijken met een kopje koffie om daarna weer snel een bord op te zoeken. Ondanks alles bleef hij schaker, tot het einde.