Ja, maar als je denkt dat je daar last van gaat krijgen, claim je toch zelf gewoon al remise door het op te geven en vervolgens remise te claimen?

Dat vind ik een slecht idee. Speel je met increment dan krijg je gasten die meer dan een half uur incrementtijd bijtanken en net voor de 50 zetten afwijken. Speel je zonder increment dan stamp je de tegenstander door de vlag met je zetherhalingen. Sociale controle houdt niet alles tegen.

Om de regels nog makkelijker te maken: waarom niet stoppen met 3x dezelfde stelling is remise?

Mochten de spelers doorkrijgen dat na 7x herhalen beiden niet afwijken, prima, stel dan remise voor. In theorie kan je opponent dan treiteren en expres doorgaan, daar hebben we de 50 zetten regel voor. Na 51x herhalen kun je dan opgegeven en dan alsnog remise claimen achteraf op basis van de 50 zetten regel. Nu gok ik dat het niet zo’n vaart zal lopen, daar is sociale controle voor. Zo’n lul de behanger wordt een outcast. Elke weldenkende schaker weet dat bij een remise aanbod na 7x herhalen, je of moet afwijken of je het moet aannemen. En regelgeving perfect sluitend krijgen is per definitie onmogelijk, want de ganse werkelijkheid valt nou eenmaal niet te vangen in een reglement. Daar weet de Fide alles van met al die wijzigingen keer op keer.

Schaken is wat dat betreft enorm afwijkend van andere spellen waarbij een herhaling van posities heel normaal is.

Als je weet dat je achteraf nog remise kan claimen wegens vaak genoeg stellingsherhaling kan je opzettelijk slecht doorspelen om bijvoorbeeld de concurrentie in je toernooi zand in de ogen te strooien. Of in een teamwedstrijd de tegenstanders die denken dat er 5-4 stand aan zit te komen. Komt er achteraf ineens die claim. Het is alsof een voetbalclub een 1-0 voorsprong verdedigt, en achteraf de goal nog wordt afgekeurd en de eindstand op 0-0 gezet wordt. 

Het zal aan mij liggen. Ik heb dit een aantal keer gelezen, maar ik snap het punt niet dat hier gemaakt wordt.

Dank voor de reactie. Er zit iets in dat tien keer misschien wat al te veel is. Het voorstel tien keer of zelfs twintig keer was inderdaad misschien iets te provocatief. Hoewel, als de “zee van tijd erbij op zet 40”-regel blijft bestaan vind ik het nog steeds terecht dat je mag herhalen tot je de zee van tijd binnen hebt.

Het probleem ligt voor mij bij partijen waarin de aanvallende partij meerdere keren kan herhalen. Dit zou dan wel heel lang gaan duren, in het bijzonder bij partijen met klassiek tempo.

Voorbeeld, dit vluggertje, vanaf 8:09. https://www.youtube.com/watch?v=oAiBtSan8c4

1e herhaling 8:48, 2x zelfde stelling

2e herhaling 9:13, 2x zelfde stelling

Maar: drie keer dezelfde stelling blijft voor mij definitief te weinig. Dit gaat te gemakkelijk “per ongeluk”. Soms ook niet eens door een herhaling van zetten, maar met allerlei andere zetten en stellingen tussendoor, zie de partij Gristsjoek – Mamedjarov van het afgelopen wereldkampioenschap blitz. Gristsjoek claimde. Deze claim werd eerst afgewezen. Mamedjarov won na doorspelen. Later bleek de claim toch terecht te zijn. De partij werd alsnog remise verklaard. Er was zelfs vier keer dezelfde stelling op het bord geweest.

Zie hier (even naar beneden scrollen): https://www.chess.com/news/view/carlsen-magnificent-on-final-day-wins-world-blitz

Volgens de huidige regels terecht remise, want geclaimd en minstens 3x dezelfde stelling. Toch jammer, Mamedjarov deed enorm zijn best, riskeerde daarbij ook verlies, vocht door en won, dat zou beloond moeten worden.

In het artikel pleitte ik voor ruim meer dan drie keer. Nieuw voorstel: vijf keer.

De rest van het betoog blijft volgens mij prima overeind.

10 keer dezelfde stelling? Bespottelijk! Schaken draait er niet om tijd te ’tanken’ maar om de tegenstander op het bord te verslaan! Als een speler er drie keer niet in is geslaagd zijn positie te verbeteren in dezelfde stelling, dan vind ik het oké om te concluderen: ‘Je kan het blijkbaar niet – impasse, remise’.  Daarnaast geeft 10 of zelfs 20 keer ruimte voor veel geharrewar nadat de remise-claim is ingediend. Dat kan de bedoeling niet zijn.

Slecht, dus. Voorstel intrekken, graag.

Dekker benoemt een aantal zaken die inderdaad niet kloppen of beter geregeld zouden kunnen worden. Zoals een “tijdcontrole” na 40 zetten, ook in het huidige standaard speeltempo zoals geadviseerd door de FIDE en door de KNSB verplicht gesteld in de competitie. Ik heb er ook wel eens voor gepleit om deze af te schaffen, maar dit stuitte dan op bezwaren van mensen die het juist fijn vonden dat er zo’n kunstmatige breuk in het tijdgebruik was voorschreven, want dan konden ze tenminste na de 40ste zet even naar het toilet.

In werkelijkheid interesseren de meeste schakers zich totaal niet voor dit soort regeltjes. Het zál wel, denkt menigeen. De schaakregels zelf zijn sinds de invoering and standaardisering van de rokade, zo’n 500 jaar geleden, niet meer veranderd. En dat is het belangrijkste.

De regeltjes waar het in dit artikel over gaat, hebben in feite weinig tot niets met het schaken zelf te maken. Het zijn niet de regeltjes van de schakers, maar de regeltjes van de organisatoren. En die organisatoren hebben de merkwaardige neiging om ieder jaar hun regeltjes te willen aanpassen of bijstellen. Het zál wel!