Het moet inderdaad “leren” zijn. Bedankt!

Los van de notatie zijn de regels voor dammen m.i. toch echt een stuk gemakkelijker te leren. Minder stukken met eigen regels, geen e.p., geen rokade.

En ja, om goed te worden moet je heel diep rekenen, maar dat maakt de regels niet ingewikkelder.

Voor Sake,

De damnotatie

Ten behoeve van het noteren van zetten zijn de 50 velden van het dambord genummerd van 1 tot en met 50, zoals aangegeven op het hieronder weergegeven diagram. Bij het begin van de partij staan de 20 zwarte schijven op de velden 1 t/m 20 en de witte schijven op de velden 31 t/m 50.

Een zet wordt genoteerd door het beginveld en eindveld op te schrijven, gescheiden door een streepje, bijvoorbeeld 32-28. Bij een slag daarentegen wordt er een kruisje tussen de twee getallen gezet, bijvoorbeeld 28×19.

Tenslotte kunnen slechte of juist erg goede zetten onderscheiden worden door respectievelijk een vraagteken of een uitroepteken achter de zet, bijvoorbeeld 32-28?

Vergeleken met de schaaknotatie heb de damnotatie (de velden genummerd van 1 tot 50) altijd hopeloos gevonden: nog steeds slaag ik er niet in om dat te LEZEN. En nee, schaken – althans wat de spelregels aangaat – is volstrekt niet moeilijk te LEREN. Kijk hoe snel (heel) jonge kinderen het snappen.

Voor menselijke begrippen zijn zowel schaken als dammen oneindig moeilijk en daarom kun je het ene niet boven het andere stellen. Door het niet verplichte karakter van schaken (slaan hoeft niet en terugspelen mag) kun je zeggen dat schaken breder is maar dat juist daardoor dammen veel verder de diepte in gaat.

@Eric

Voor schakers lijken dit redelijk objectieve kenmerken, maar zijn het dat ook?

Dammen is veel gemakkelijker te lezen omdat de regels eenvoudiger zijn  (of in ieder geval minder uitgebreid). Zou een voordeel moeten zijn.

Aan de andere kant wordt schaken de koning van de denksporten genoemd. Goede marketing zou ik zeggen, lijkt me een reden om je er eens in te verdiepen.

Waarom ben ik zelf gaan schaken? Uiteraard omdat ik het net als dammen leuk vond, maar ook omdat er een (jeugd)vereniging in buurt zat (en geen damclub). Dergelijke “toevalligheden” spelen zeker mee bij de populariteit van een sport. Bovendien stond Timman regelmatig in de krant toen in leerde schaken. Dat werkt zeker motiverend.

Er zijn toch redelijk objectieve kenmerken aan te wijzen waarom het schaken in het algemeen veel aantrekkelijker is dan het damspel.

1. Het schaakspel heeft meer verschillende stukken, namelijk zes. Het damspel kent slechts twee stukken. Die verschillende stukken zien er niet alleen anders uit, maar hebben ook hun eigen bewegingsmogelijkheden. Hierdoor is het ook mogelijk om stukken te laten samenwerken, veel meer dan bij het damspel mogelijk is.

2. Bij het damspel kunnen de meeste stukken (de dam uitgezonderd) niet achteruit. Bij het schaakspel kunnen de meeste stukken (de pion uitgezonderd) wél achteruit. Daardoor lijkt het schaakspel meer op het gewone leven. Vaak kun je een foutje of vergissing nog wel corrigeren door gewoon de volgende zet weer terug te gaan. Ook heeft het schaakspel hierdoor de aantrekkelijke mogelijkheid van het zogenaamde “laveren”, iets dat bij het damspel geheel afwezig is.

Het is altijd goed om uit te gaan van je eigen kracht. Bij dammen gaat het er uiteindelijk om wie er op het eind nog een schijf over heeft. Maar je kunt soms ook winnen door de tegenstander vast te zetten. Dammen kent dus geen patregel. Verder hebben alle schijven dezelfde waarde, behalve wanneer een schijf tot dam promoveert.  Dus wel een soort promotie, maar een die totaal niet op schaken lijkt. Dammen kent een interessante tactiek en strategie. Je kunt bijv. proberen je tegenstander in het centrum aan te pakken. Maar er zijn ook veel damgrootmeesters geweest die zich specialiseerden in de zgn. omsingeling. De remisemarge bij dammen lijkt vrij groot, omdat je zelfs met 3 tegen 1 dam (dam op de middendiagonaal) normaal gesproken niet meer kunt winnen.

Dammers moeten zich niet laten verleiden tot een vergelijking met bijv. schaken, maar lekker hun eigen sport aan de man/vrouw brengen. Sijbrands is daar het boegbeeld van.