Er is ook nog het Nederlandstalige matchboek van Bent Larsen. Staat in mijn boekenkast.

Het spelen om een bepaald aantal winstpartijen vind ik nog steeds het mooiste systeem. Het model van de cyclus 1973-1975 sprak me zeer aan. Daarin ging het om een aantal winstpartijen, met een bepaald aantal partijen als maximale duur (“beste over x partijen”). Zo werd in de kwartfinale van het kandidatentoernooi gespeeld om wie het eerste 3 partijen had gewonnen, met een maximale duur van 16 partijen. In de halve finale ging het om 4 gewonnen partijen, met een limiet van 20 partijen. In de finale was degene winnaar die als eerste 5 partijen had gewonnen. De limiet lag op 24 partijen. Alleen die allerlaatste match werd beslist op de limiet: na 24 partijen had Karpov met 3-2 gewonnen van Korchnoi. Bij alle andere matches had de winnaar voor het bereiken van de limiet zijn benodigde aantal winstpartijen op zak. Als logisch gevolg hadden Fischer en Karpov in de titelmatch om 6 winstpartijen binnen (bijvoorbeeld) 30 of 32 partijen kunnen spelen, maar we weten hoe die onderhandelingen zijn afgelopen. In de daaropvolgende cyclus is in het kandidatentoernooi het aantal winstpartijen losgelaten (alleen maar “beste over x partijen”), en juist in de titelstrijd ging het om een aantal winstpartijen, maar dan zonder limiet. Dat leverde ook niet het gewenste resultaat op, leed in 1984-1985 schipbreuk in de marathon Karpov-Kasparov.
Heel lange matches zijn inmiddels niet meer aan de orde, maar Carlsen-Karjakin (best of 12) was ook onbevredigend met de rapidgames. Dan liever “eerste met 3 winstpartijen met een limiet van 16 partijen”, of zoiets dergelijks.

 
[pgn eo=t pd=https://www.schaaksite.nl/wp-content/uploads/2018/09/korchnoi_karpov_1978.pgn][/pgn]

Sorry, dat van Lf4 stond er al. Dat van die drie Nederlandstalige matchboeken vind ik heel bijzonder, dus dat wilde ik graag toevoegen. Tegenwoordig is dat niet meer voor te stellen.

Hans Ree heeft met name partijen geanalyseerd waarin het Damegambiet met Lf4 op het bord kwam. Daarvan was hij een groot kenner, lees ik in de inleiding.

Hans Bouwmeester heeft de partijen geanalyseerd voor het boek van Lex Jongsma en Jaap van den Herik.

Ook was er een toernooiboek van Donner, dat bestond uit zijn dagverslagen in de Volkskrant.

Drie Nederlandstalige matchboeken dus, heel bijzonder. Niet uniek, die waren er ook bij Fischer-Spassky, namelijk van Euwe/Timman, Jongsma en Donner/Volkskrant.

Hans Bouwmeester moet volgens mij Hans Ree zijn. Dat zijn de partijen waarin het Damegambiet met 5 Lf4 op het bord kwam.
Korchnoi had inderdaad nog kunnen winnen na zijn comeback van 2-5 naar 5-5, maar hij had natuurlijk ook zonder meer de partijen 20, 22 en 25 kunnen verliezen en dan was er nooit een comeback geweest. Dat laatste komt minder vaak over het voetlicht dan het eerste, valt mij op.

Ik ben wel blij dat de onzin van veertig jaar geleden er niet meer is. Ik vond “toilet gate” tijdens Kramnik-Topalov al stuitend genoeg. Zeker als je bedenkt dat beide spelers elkaar nog altijd niet spreken en ook in de hedendaagse toernooien nog altijd geen handen schudden. Dan veel liever Karjakin, die een uur geleden zijn WK-match tegen Carlsen heeft verloren door een paar vluggertjes, en de gezamenlijke persconferentie opent met “First of all… Happy birthday, Magnus!” Ik was daar net zo van onder de indruk als van 50 Dh6† van Carlsen, waarmee hij de partij en de match won.