Een vriendelijke Maltese medewerker bij de Olympiade in Malta (1980) werd door iedereen Sloopy genoemd. Ik had dat niet helemaal goed verstaan en verkeerde volkomen logisch in de veronderstelling dat zijn bijnaam Snoopy was! De man leek erg veel op Eric Schiller die daar ook rondliep. Op een gegeven moment was ik op zoek naar Sloopy maar tot mijn verrassing kwam Eric Schiller opdagen die nogal verontwaardigd uitriep “Why is everybody calling me Snoopy?” Voor ons (FIDE-officials en medewerkers) liepen er vanaf dat moment twee Snoopy’s rond, dat spreekt vanzelf. Elke keer als ik de naam Eric Schiller tegenkom borrelt dit voorval weer op uit mijn geheugen.

Van Keene weet ik al een paar decennia dat zijn werk niet veel voorstelt. Ik ruim vaak boeken op (dan komt een handelaar een doos ophalen) en de boeken van Keene zaten bij de eerste boeken die ik ooit wegdeed. Ook doe ik veel openingsboeken weg, vooral als ik na een paar jaar een nieuw boek over die opening krijg of koop, maar boeken over onorthodoxe openingen bewaar ik bijna allemaal. Dat vind ik leuk en als ik een partij met die opening behandel, moet ik er toch iets over kunnen schrijven.

In tegenstelling tot de Kingpin. Dat was een genot om te lezen. Je moest er altijd lang op wachten, maar dan kreeg je ook wat moois. Gary Lane’s Agony Column! En een keer dan ook een treffende recensie van 2 woorden. Dus als ik de naam E. Schiller lees, denk ik altijd aan die recensie.