Mocht dat nog niet voldoende zijn dan kan men overgaan tot het spelen van twee partijen op één dag indien de eerste partij in remise geëindigd is. Dat geeft een maximum van 36 partijen.

Dat is waar. Met dat systeem moet je accepteren dat je vooraf niet goed kunt inschatten wanneer de match voorbij is. Spasski was snel klaar en ook Karpov had maar acht partijen nodig om Polugajevsky met 3-0 te verslaan. Voor organisatoren die te maken hebben met huur van de speelzaal en beschikbaar stellen van hotelkamers is dat inderdaad niet handig. Aan de andere kant waren de organisatoren in Moskou 1984 (Karpov-Kasparov) ook niet gelukkig toen de match maar voortduurde. De spelers werden zelfs naar een andere speelzaal gedirigeerd. In die zin was de uitkomst van Karpov-Korchnoi 1974 beter, na 24 partijen was het klaar; hoe lang het het nog geduurd voor één van de twee zijn vijfde winstpunt had laten aantekenen? En stel dat je geen winstpartijen telt, maar alleen kijkt naar het totaal aantal partijen, kan de duur ook variëren. Karpov en Kasparov hebben na 1984 veelal de volle 24 partijen nodig gehad (in 1990 was bij 12-11 voor Kasparov de titelstrijd beslist, en was de 24e partij slechts voor de verdeling van het prijzengeld van belang), maar als Tal met 12,5-8,5 van Botwinnik wint (of 8-13 in de re-match) ben je na 21 partijen klaar. Hoe dan ook, uiteindelijk wordt de strijd gemaakt en bepaald door de spelers, gelijk het wielrennen. De renners maken de wedstrijd, ongeacht het parcours. Als je alle factoren bijeen neemt, zal het niet meevallen om een systeem te bedenken wat in alle opzichten voldoet en waar geen minpuntjes te bespeuren zijn.

Daar ben ik het mee eens. De enige twee plekjes in het kandidatentoernooi waar een niet-elite speler voor in aanmerking komt zijn die, welke gereserveerd zijn voor de finalisten van de World Cup. Daar kunnen in principe alle 128 deelnemers zich voor plaatsen, hoewel je als niet-elite speler dan wel zes knock-out ronden moet overleven om de finale te halen. De praktijk heeft uitgewezen dat er meestal wel twee elite-spelers (Aronian en Ding in 2017 of Karjakin en Svidler in 2015) in de finale staan.

De discussie over de lengte van de WK-match, of eigenlijk het gebrek eraan, werd de vorige cyclus ook al aangezwengeld. Daarbij kwam ook de tiebreak aan de orde. Onder andere Yasser Seirawan heeft daar geregeld over geschreven. Hij vond het met name merkwaardig dat de eindstrijd (WK-match) met 12 partijen korter was dat de kwalificatie ervoor (kandidatentoernooi), die over 14 ronden ging. Een WK-match over 16 partijen lost dat wel op, maar haalt mijns inziens niet de elementen openingskeuze en geringe bereidheid tot het nemen van risico’s uit de match. Misschien toch maar over naar de structuur van het kandidatentoernooi van 1974: winnaar zou dan zijn degene die als eerste (bijvoorbeeld) 3 partijen heeft gewonnen, over een maximale matchlimiet van (bijvoorbeeld) 16 partijen. Zo kan iemand in een veldslag na 10 partijen met 3-1 gewonnen hebben, maar ook in een zenuwslopende strijd na 16 partijen met 1-0 of 2-1.

Vond ik wel aardig zo….

M.a.w. Excuses voor het ongemak. Nog even volhouden, dan zijn we er vanaf.

Precies. Daarom is variatie in de tegenstanders, bij handhaving van het gewone klassieke schaak, een simpele oplossing voor het evidente remiseprobleem tussen de kleine groep topschakers (dat nog wordt versterkt in tweekampen).