Ik ben benieuwd wat jouw grote kenner van de theorie dan vindt van de variant (na 5.Pc3 Pc6) 6.Pxc6 bxc6 7.e5 Pd5 8.Pe4? In het laatste boek van John Shaw krijgt deze variant toch een aardige knauw, zo lijkt het althans. Het lijkt me ook niet helemaal in Carlsens stijl om zich op zoiets in te laten.

Mooi gevonden, dat is dan duidelijk.

Kleine correctie op Misset: Sijbrands verloor niet van Tsjizjov, de match eindigde in een gelijkspel, waardoor Tsjizjov wereldkampioen bleef. Zie hier op Wikipedia.

Creëert Sijbrands zorgvuldig zijn eigen mythe door niet te spelen? Hij verdween al eerder vijftien jaar van het internationale podium, toen de felle kritieken op zijn `Match van de Geeuw’ met Andreiko in 1973 diepe wonden bij hem hadden geslagen. ,,Toen kon ik me niet voorstellen ooit nog een damsteen aan te raken.” Na zijn terugkeer in 1988 verloor Sijbrands een WK-match van de Rus Tsjizjov en sinds 1995 heeft hij de confrontatie met de wereldtop gemeden. ,,Een tweede rentree lijkt me onwaarschijnlijk. Ik word in december 50 jaar en dat is behoorlijk oud voor een dammer. Schwarzmann is pas 30 en toch heeft hij er bijna tien jaar over gedaan om wereldkampioen te worden.” 

Wat in het krantenartikel niet is opgenomen, is dat de hoon van Kramnik, zelfs letterlijk meerdere malen uitlachen, moeilijk op papier is te zetten. Ik keek de stream live. Laten we wel wezen, indien Carlsen de playoff verliest, dan zal partij 12 de rest van zijn leven een grote smet zijn.

Ik had de “gok” genomen zonder te googelen. Toen die match gespeeld werd, was ik 9 of 10 jaar oud. De uitslag kan ik me nog wel herinneren, de details las ik later pas. Namelijk dat Ton Sijbrands, na zijn overwinning in de 2e partij, geen partij meer hoefde te winnen en Andreiko niet kon winnen. Er zaten hele korte partijen tussen, want je had toen nog niet de 40-zetten regel.

Grappig, daar zocht ik net ook naar. Googelen op ‘match van de geeuw’ levert niets op. Bij Andreiko op Wikipedia zie je dat Sijbrands die match in 1973 won met twee overwinningen en achttien remises. Maar een jaar eerder bleef Andreiko wereldkampioen door tegen Koeperman alle twintig partijen remise te spelen!

Toch werd ook volgens mij die van 1973, dus Sijbrands-Andreiko, ‘match van de geeuw’ genoemd, omdat hij vooraf werd gezien als ‘match van de eeuw’. En dat dan misschien onder invloed van Fischer-Spassky, die ook ‘match van de eeuw’ werd genoemd.

Wel mijn dank aan Herman Grooten en Dimitri Reinderman, die in hun verslagen veel voor mij duidelijk maakten, dat ik niet meteen zag. Maar zij konden er ook niets aan doen dat er zo vaak te veel vanuit de defensie gespeeld werd.