Mijn tegenstander was Richard Hendriks van SV Hardenberg.

H.P.  de Goede van SV Leiderdorp speelde zo (1. a3 en 3. Ta2) begin jaren ’80.

Ik zou het zo kunnen zien. Zelf speel ik Pa6 en c5 tegen de witte opzet en daar komt ook wel eens a3 (of a4) voor. Maar ik vind 5. a3  vergezocht en niet echt consequent.

Dertig jaar geleden kreeg ik een keer 1. a3 tegen. Ik antwoordde 1 .. g6. 2 b4 Lg7 3. Ta2. Ik heb die partij verloren. Mijn tegenstander was veel sterker en had geen zin in theorie. Maar ik vind zijn opzet in zekere zin consequenter, hij laat het centrum aan de tegenstander en hoopt op tegenspel daartegen. Zoiets als a6 en b5 in de moderne verdediging. Een soort hypermodern schaak 2.0.

Maar eerst het centrum bezetten en dan een los zetje als a3 is in mijn ogen niet echt schaken met een visie. Maar ja, wellicht is mijn speelsterkte ook niet zodanig dat ik dat soort zaken begrijp. Dan rest me niets anders als jouw verklaring :-).

c5 is niet het enige, maar wel het belangrijkste plan voor zwart om het brede centrum van wit aan te tasten. a3 kun je dus zien als een poging dat centrum te beschermen.

In de statistieken scoort c5 op 5. Pf3 of Le2 niet zo bijzonder goed voor zwart. Waarom een tempo geven voor een zet die wellicht niet komt? En een verrassing is het ook niet meer.

Tsja, Miles won ook met 1… a6 tegen Karpov. En wellicht had ik het mis: men doet niet elkaar na, men volgt de statistieken – en wint dan, net als Miles, door de ergernis/onderschatting van de tegenstander. Tenzij je nog (betere) inhoudelijke argumenten ten faveure van 5. a3 hebt, anders houd ik het op vrijwillig tempoverlies.

Ik laat nu net een verliespartij van Slingerland zien tegen c5 en Da5, maar hij heeft er ook drie keer mee gewonnen, onder andere van een BN’er (de nummer 100 van Nederland).

En voor wat het waard is: 5.a3 scoort (in mijn database) 62.5%, een stuk beter dan de andere zetten!

En dan zie ik verder lezend dat meneer Bujisho gelukkig niet de enige is. Wat een flutzet, maar uiteindelijk mooi gewonnen.