Wanneer we echter nog iets verder teruggaan in de tijd, een jaar of 30, dan weten de meeste schakers nog wel dat vóór de algemene invoering van het “uitvluggeren” partijen aan het einde van een bepaalde speeltijd werden afgebroken. Vanuit organisatorisch oogpunt was het “uitvluggeren” een geweldige verbetering. Daarmee werd het tijdstip waarop een partij was afgelopen vooraf precies bekend. En dat is voor de organisatie natuurlijk heerlijk, zowel op clubs als in toernooien.

Vanuit het oogpunt van het schaakspel echter, is, mijns inziens, de afschaffing van het afbreken de doodsklap geweest. Tot die tijd was het schaken vooral een denksport, daarna heeft het veel meer het karakter van een behendigheidsspel gekregen. Ik weet dat het oude schaken, inclusief het volkomen logische en natuurlijke afbreken, nooit meer terug zal komen, maar ik blijf dat toch vreselijk jammer vinden.

Afgelopen zaterdag speelde ik een partij van 95 zetten. In een voor mij lastig eindspel KQRPP – KQRP lukte het me niet om de winst te vinden en mijn tegenstander verdedigde taai. Uiteindelijk overzag ik een eeuwig schaak en werd het remise. Met dat resultaat heb ik wel vrede. Maar in het laatste uur van die partij speelden we dus allebei een soort gongschaak met steeds 30 seconden erbij op de klok. Gedurende dat uur moest ik erg nodig gebruik maken van de sanitaire voorzieningen, maar dat ging dus niet. Tegelijkertijd had ik ook een vreselijke dorst, maar ook die kwelling moest ik noodgedwongen doorstaan, voortgedreven door de gesel van het increment.

Enfin, ik ben dus geen fan van die 30 seconden increment. Ik ga dan ook stoppen met schaken.