Fischer wilde een einde maken aan het “best-of-24-games” criterium, wat na de tweede wereldoorlog voor matches om de wereldtitel was ingesteld. Dus niet meer “Wie het eerst meer dan 12 punten heeft en bij 12-12 behoudt de wereldkampioen zijn titel”, maar wie het eerste x partijen had gewonnen. Fischer ging daarbij uit van 10 winstpartijen. Remises waren van ondergeschikt belang, want je kon je met een (kleine) voorsprong niet zonder meer naar de titel remiseren.
Ik heb altijd gedacht dat het breekpunt in de onderhandelingen is geweest dat Fischer ook nog stelde dat de kampioen bij zijn titel zou behouden bij 9-9. Wellicht met het oog op dat 10-10 uiteraard niet mogelijk is, want er is er altijd ééntje de eerste met zijn tiende winstpartij en dan is de match meteen voorbij. Maar het betekent wel dat een uitdager 10 partijen moet winnen, en een titelhouder aan 9 al genoeg heeft, en dat is geen level playing field. Dat Karpov, de schaakbond van de Sovjet-Unie en de Fide niet mee akkoord gingen met de 9-9 eis van Fischer is begrijpelijk, maar zijn idee om alleen winstpartijen te tellen was op zich prima.
De ironie is, dat er ná 1975 (toen Fischer inmiddels van het toneel was verdwenen) tien jaar lang volgens dat systeem om de wereldtitel is gespeeld. En daarvoor was in het kandidatentoernooi van 1974 al gespeeld volgens “eerste met x winstpartijen”, waarbij ook een limiet van een aantal partijen was gesteld. Alleen de finale (Karpov-Korchnoi) is tot aan de limiet (24 partijen) gespeeld, zonder dat één van de spelers het benodigde aantal winstpartijen (5) had behaald, 3-2 voor Karpov. Als je de lijn van het kandidatentoernooi doortrekt, hadden Fischer en Karpov om 6 winstpartijen kunnen spelen, met een limiet van (bijvoorbeeld) 32 partijen.
Het wonderlijke was, dat voor het kandidatentoernooi van 1977 dit systeem alweer was losgelaten en “best of” werd heringevoerd, maar dat de match om de wereldtitel (Karpov-Korchnoi 1978) juist ging om 6 winstpartijen. Helaas hadden ze het criterium van de limiet niet meegenomen, dus na zeven remises begon de organisatie van Baguio City zenuwachtig te worden. In 1981 in Merano was het juist vrij snel voorbij (18 partijen), maar het ontbreken van een limiet bleek in de match Karpov-Kasparov 1984-1985 de uiteindelijke ondergang van het systeem.
Over het resultaat van een match Fischer-Karpov zijn hele forums volgeschreven. Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe dat was afgelopen. Karpov maakte in 1974 heel veel indruk tegen Polugajevsky en Spassky, maar overtuigde tegen Korchnoi veel minder. Fischer had drie jaar niet meer gespeeld, maar hij had wel vaker pauzes in zijn carrière ingelast en dan kwam hij sterker terug dan ooit. Als Fischer in 1975 zijn niveau van 1970-1972 zou hebben gehaald, dan lijkt mij dat Karpov het bijzonder moeilijk zou hebben gekregen.