Ah, dank je zeer! Ik heb die site niet gevonden, vijf jaar geleden (misschien was hij er nog niet): het stond wel ergens, maar ik had geen idee meer waar. Site staat gelijk bij mijn favorieten.

Het is dus nog vaker gewonnen dan ik me herinnerde. De cijfers bewijzen dat het een verdraaid lastig eindspel is om remise te houden, maar ook om het te winnen!

Ik heb nog even mijn (niet geheel betrouwbare) analyse van de aangehaalde partij Kazarian-Lanchava opgezocht. Een van de varianten eindigde in de stelling W Kg1 Te1 Pf6 / Z Kd4 Ta6 Tb2. De enige remisemakende zet hier is 1 Td1+ en na Kc4 is 2 Pe4 de enige. Als je dit doorspeelt tegen de tablebase is het opvallend dat de paardpartij vaak maar een enkele, niet per se voor de hand liggende zet heeft. Bijvoorbeeld 2… Taa2 3 Pd6+! (enige) Kb4 4 Te1?! (eenvoudiger is de enige andere, 4 Pf5) Tg2+ 5 Kh1 Tgd2 6 Pf5! (6 Pe4 blijkt na zo’n 20 zetten het paard te verliezen.)

Altijd tot het gaatje doorspelen met wit, zou ik zeggen. Maar misschien is het voor de torenspartij ook niet simpel de vaak enig winnende zet te vinden.

Verbazingwekkend! Dat is dus vrijwel gelijk aan de tablebase-resultaten. Mijn idee was: als er al standaard remisesituaties bestaan, dan zijn ze in ieder geval niet bekend. De dubbeltorenpartij kan dus blijven proberen. En twee samenwerkende torens zijn een machtig aanvalswapen. Vergelijk het eindspel toren en loper tegen toren: daar zijn op een bepaald niveau de mechanismen wel bekend, maar nog steeds worden er op redelijk hoog niveau partijen verloren.

Als ik me niet vergis (ik heb het ooit opgezocht, naar aanleiding van een eindspel Kazarian-Lanchava, NK 2015) is het eindspel KRR-KRN volgens de tablebases in 35% van de gevallen gewonnen, in ieder geval veel vaker dan bij KRR-KRB. Ik vraag me af of dat niet betekent dat het in de praktijk in meer dan 90% van de gevallen gewonnen zal worden.