Helder Bram, Bedankt!

Dag Pieter,

Allereerst verwijst het boek vaak naar Tiger Hillarp Persson en zijn boek The Modern Tiger. Als ik het goed heb, raadt dat boek de volgorde g6/Lg7/d6/a6 als startopzet aan. De auteur van dit boek maakt zelf een ander onderscheid, namelijk de stelling na 10 zetten. Volgens hem is het dan een ‘volledige Hippo’ (ongeacht de zetvolgorde of wits reactie), en wijk je ergens in die 10 zetten af, dan is het een ‘Semi-Hippo’. Het boek benadrukt dat het inderdaad lastig is een volledige Hippo te spelen tegen een opzet met c4/d4/e4, en dat het daarom aan te raden is dat zwart eerder afwijkt. Vaak met de zet …c5. Of als je met de opzet met 1…b6 bent begonnen, meer controle te pakken over veld e4 met …Lb7/…f5/…Pf6 etc.

Toevallig is het laatste voorbeeld een partij waarin de volledige Hippo wordt gespeeld. Wit geeft een tempo ‘weg’ door Lg5 te spelen. Enerzijds lokt wit h6 uit, wat rokade voor zwart vervolgens lastiger maakt, maar aangezien zwart …h6 speelt in de volledige Hippo is die er niet ontevreden mee. Door dat extra tempo zal zwart wel gedacht hebben dat het speelbaar was. Wit had overigens prima spel tot en met zet 15.

Tot slot, ja het is inderdaad een leuke en flexibele opening. Je hebt echt veel mogelijkheden met verschillende structureren om naar toe te gaan, veel meer dan ik dacht voordat ik dit boek had gelezen.

Intressant artikel! Ik ken de Hippo uit het boek van The Modern Tiger. Als je ziet wat zo’n hypermoderne opening allemaal in zich heeft is dat leuk. En inderdaad als je kennis hebt van de KID en het Frans is dat handig heb ik gemerkt. Je wacht tot je een redelijke tot goede structuur van een van die openingen kan innemen. Wit kan zich makkelijk in de nesten werken, maar als ie kalm blijft en niet te snel tot actie komt heb je het best lastig merk ik. Maar ja, geen enkele opening is ideaal.

Wat me opvalt is dat in dit boek de Hippo ook gespeeld wordt op c4,d4,e4. Dat ben ik bij Tiger niet tegengekomen. Die noemt alleen de “echte Hippo” met de Loper op c4 en a4. Jij noemt in het laatste voorbeeld, in een stelling met c4 dit ook een echte of volledige Hippo. Dat is in wezen tegenstrijdig. Hoe moet ik dat zien? Persoonlijk lijkt me een Hippo tegen een opstelling met c4 erbij best lastig. Hoe kijkt de auteur van dit boek hier tegen aan?