Dat klopt. Tenminste, Euwe zelf had die indruk ook. Hij wist dat alleen niet op het moment zelf, “anders had ik hem misschien nog kunnen laten ruilen met Hort…”
Volgens mij was het destijds vooral van belang dat de twee interzone toernooien even sterk bezet zouden zijn (op basis van de gemiddelde rating van de deelnemers) en dat vertegenwoordigers uit hetzelfde land (vooral de Sovjet-Unie) over beide toernooien gelijk verdeeld zouden worden. Dat laatste werd nog even spannend, omdat Leonid Stein zich had gekwalificeerd, in Petropolis zou spelen en plotseling overleed. Daar moest de schaakbond van de Sovjet-Unie nog een vervanger voor zoeken. Dat werd Bronstein, die weliswaar een lagere rating had dan Stein, maar de krachtsverhouding tussen Leningrad en Petropolis niet noemenswaardig uit het evenwicht bracht. Je kunt dan achteraf zeggen “much ado about nothing”, maar wellicht was dit voor Larsen een culminatie van irritaties, waarbij hij de indruk kan hebben gekregen dat er “toch steeds iets was met die Euwe…”

Zie p. 47/48 (2018 edition) van Chess Duels van Seirawan en de discussie in

https://www.chessgames.com/perl/chess.pl?tid=79518

Ik kan me nog herinneren dat er tijdens een partij in een zaal ernaast (er werd gespeeld in het Doelen-complex) een koor begon te repeteren; men was vergeten die mensen in te lichten. Tijdens een volgende partij begon vlak voor het gebouw een draaiorgel te spelen. Wedstrijdleider Arthur Schuering schijnt er een geeltje in te hebben gestoken om te zorgen dat de orgelman een paar straten verderop ging staan.

Kortom, misschien was Larsen niet in een optimale bui tijdens die match.