U hebt volkomen gelijk, maar vaak scheelt het weinig of het loopt allemaal net even anders. In de WK-match van 2018 had Carlsen meteen al in de allereerste partij toe kunnen slaan met 37 … Tg8-g3! (in plaats van 37 … Kc8-b7). Dan was het verhaal van die match totaal anders geweest.

Bij correspondentieschaak is het nu bijna onmogelijk om een partij te winnen, tenzij je enig risico neemt door het kiezen van een suboptimale variant. In dat geval is er een kans op winst, maar de kans op verlies is groter.

Dit effect zien we ook bij de WKs in de afgelopen jaren. Degene die probeert te winnen, loopt juist een grotere kans om te verliezen. Voorlopig kiezen beide spelers ervoor om daarmee te wachten. Als ze echter te lang wachten, dan is het mogelijk dat er weer alleen maar remises uitkomen, zoals we in 2018 hebben gezien.

Die 30- of 40-zetten regel vind ik voor een WK-match ook niet nodig. Voor “gewone” toernooien kan ik me wel voorstellen dat je als organisator zoiets doet. Het publiek wil nou eenmaal graag de gladiatoren in actie zien!

Overigens zag ik in de chatbox bij ChessBomb de opmerking staan dat het steeds meer op engine-partijen gaat lijken. Dan moet ik denken aan de zgn. Dreihirn opzet: je laat als mens twee verschillende schaakprogramma’s een zet bedenken, en bepaalt zelf welke je het meest in de smaak valt. In deze praktijk: wie het beste met engines om kan gaan (je kan zelf ook nog evaluatieparameters bijsturen zodat ie meer in jou stijl “denkt”) is in het voordeel. En daarnaast moet je ook nog een heel goed geheugen hebben…

Ik vind het als toeschouwer helemaal niet saai. Het zijn stuk voor stuk boeiende gevechten, met partij 2 als hoogtepunt tot dusver. En ze eindigen in remise, omdat het geen van beide lukt om de ander beentje te lichten. Het zij zo.
Het is in ieder geval een heel stuk beter dan wanneer een partij Warmerdam-Pruijssers na 1 Pg1-f3 is geëindigd in een overwinning voor wit, omdat de zwartspeler autopech heeft. Die partij gaat de geschiedenis in als een “beslissing”, maar is voor mij niet meer dan een verdrietig scenario. Een soort Fischer-Panno, Palma de Mallorca 1970: 1 c2-c4 en 1-0. Heel belangrijk als resultaat, maar als partij inhoudelijk niet relevant.
Zo vind ik het ook grootmeester-onwaardig om door te moeten spelen tot zet 30 of 40 als alle muziek al uit de stelling is, of tot er alleen nog maar twee koningen op het bord staan.