Carlsen en Nepo, wat een gevecht

Aan de ene kant van de tafel zat een man, verzonken in gedachten. Aan de andere kant van de tafel zat een andere man, verzonken in gedachten. Ze staarden samen naar een bord met schaakstukken erop. Soms bewogen ze minutenlang niet; het was dat ze af en toe met hun ogen knipperden of op hun achterhoofd krabden, anders had je ze ook kunnen aanzien voor wassen beelden. Op het eerste gezicht was het net zo spannend als kijken naar groeiend kunstgras. Pas als je je er heel, heel even in verdiepte, zag je wat het was.

Het mooiste stukje sport in weken.

Afgelopen vrijdagavond zaten Magnus Carlsen en Ian Nepomniatsjtsji (ik heb de spelling van zijn naam moeten googelen, laat ik hem voor het gemak maar noemen zoals iedereen hem noemt: Nepo) tegenover elkaar voor de zesde match in de WK-tweekamp. Eén-tegen-één om de titel wereldkampioen schaken – een titel waarmee Carlsen al sinds 2013 mag pochen.

De eerste vijf partijen tussen Carlsen en Nepo eindigden in remises. Ze speelden allebei behoudend, een tikje saai, het eigen doel dichtgemetseld met een stel torens en een slotgracht met krokodillen. Ze draaiden om elkaar heen, als boksers die bang zijn voor een klap op hun lever.

Tot vrijdag.

Het was alsof ze zich allebei hadden voorgenomen dat ze de hele WK-tweekamp in één potje zouden beslissen. Op leven en dood, alleen de winnaar bleef staan. Ze bestookten elkaar met alles wat ze hadden. In het eerste uur, het tweede uur, het derde en het vierde. Ze kwamen in stellingen die geen computer ooit had doorgerekend en waar niemand op was voorbereid. Ze wisselden geniale ingevingen af met kolossale blunders – om zich vervolgens weer uit een kansloze situatie te redden met briljantismes die de krakerige livestream op hol deden slaan.

Je zag ze aftakelen, ook fysiek, met elk kwartier dat voorbij ging. In het vijfde uur zakten Carlsens ogen weg naar Frank-de-Boeriaanse dieptes, in uur zes begon Nepo eruit te zien als het duizenddingendoekje over de kraan. Elke zet kostte ze een jaar van hun leven. Ergens in het zevende uur verbraken ze het record van langste WK-partij ooit, maar ook toen was er geen zicht op een einde.

Pas na 136 zetten, zeven uur en vijfenveertig minuten was de botsing tussen de twee breinen over. Nepo viel om. Zijn gezicht stond op huilen, maar daar had hij de energie niet meer voor. Carlsen kon niet eens meer glimlachen, laat staan juichen. Ze strompelden de zaal uit, de nacht in.

Het applaus dat ik duizenden kilometers verderop achter het beeldscherm van mijn computer gaf, zullen ze geen van beiden gehoord hebben.

Dank! Mooi verslag ook van Carlos Alberto Colodro

analyse van Anish Giri.