Zekers, om te begrijpen waarom Anish hoger staat dan Esipenko moeten we terug naar het einde van de jaren 80. Op het prikbord hing de tussenstand van de externe teams, waaronder die van het eerste. Op de eerste plaats stond Soest en tweede stond En Passant. Een zekere Dick de Jong, voormalig clubkampioen, keek nog eens goed naar de stand, zag dat er in de behaalde resultaten geen enkel verschil zat en pakte zijn pen uit zijn borstzak. Hij streepte Soest en En Passant door en schreef deze in de volgens hem juiste volgorde naast het geklieder met de legendarische woorden: ‘Kaas niet van het brood laten eten’.

door mij in elkaar geknutseld in mijn accessdb en mijn eigen SonnenBerg tiebreaksysteem die gebaseerd is op

de positie (die vooraf bepaald is door de fiderating) van de plaatsingslijst, met als gevolg dat een ieder die een

resultaat heeft behaald een unieke SB-score heeft.

In elkaar geknutseld? Zo is Thibault Duplessis ook begonnen. Hij heeft het toen lichess.org genoemd, en de rest is geschiedenis.

Zo zien we dat Andrey Esipenko op de 4e plaats staat omdat hij remise heeft gespeeld tegen de hoogste in

rang Magnus Carlsen. Zijn remise telt dus het zwaarst, heeft dus de laagste SB.

JVF, Duda en Vidit staan op https://tatasteelchess.com/standings/ op 1,2 en 3 en op

https://www.chessbomb.com/arena/2022-tata-steel-chess-tournament-masters  op 3, 1 en 2, terwijl ze alle 3

een SB-score van 0 hebben. Bij mij staat Duda op 1 met een SB-score van 12, hij had de zwaarste tegenstander.

Tussen haakjes achter de naam de positie op de plaatsingslijst. Zo zien we op enig moment heel goed wie de onderpresteerders en de bovenpresteerders zijn. De onderpresteerders zijn Carlsen en Giri (8 paatsen te laag), de bovenpresteerders zijn JVF en Praggna (8 plaatsen hoger dan verwacht).

Een tekortkoming van mijn tussenstandmethode is dat er voor de 3 laagst geklasseerde spelers geen SB-score beschikbaar is, zoals onder is te zien. Wie staat er op de allerlaatste plaats, wie op de een-na-onderste en wie op de twee-na-onderste.  Je kunt je natuurlijk afvragen of er uberhaupt iemand in ge-interesseerd is dat te weten. Nu ik er zo over nadenk, denk ik, dat dat er ongeveer 3 zullen zijn.

In de ChessBombRanglijst zien we dat  ChessBomb helemaal geen uitspraak durft te doen wie er nu 2e, 3e, 5e t/m 11e, 13e en 14e staat. Ze zeggen gewoon tegen 8 mensen “je staat 3e”. Maar is dat niet een soort van emotionele foltering? Ofwel spelen met de gevoelens van de spelers. Gisteren is er een speler die een Himmelhoch jauchzend ervaring doormaakt en zijn moeder belt dat hij 3e staat. Grote kans dat hij vandaag een zum tode betrübt ervaring doormaakt en zichzelf terugvindt op de 10e plaats. Was het niet beter geweest dat deze speler gisteren gewoon op de 11e plaats stond. Dan had deze speler tegen zichzelf kunnen zeggen: toernooi is voorbij, veel dieper kan ik niet zakken, ik kan nu alleen nog maar stijgen. Na vandaag 10e plaats, mooi!, ik heb de stijgende lijn ingezet.

In de TataSteelRanglijst zien we dat TataSteel het nog bonter maakt. Ze hebben veel meer data (Rating,TPR) tot hun beschikking maar ze doen er niets mee. Een voorbeeld: Giri zou onder Episenko moeten staan, zowel op Rating als op TPR. Waarom staat Giri 8e? vraag je je dan af. Is dat uit coulance omdat ie Nederlander is, of is dat vanwege zijn schatje van een vriendin?

We zien dat elke methode zijn tekortkoming(en) heeft.

Als ik het voor het zeggen had dan zou ik de Ayacucho’s Geavanceerde Ge-integreerde SonnenBerg Ranglijstbepaling Systeem (AGGSBRS) kiezen.

Welke zou u kiezen?

Op de tribune van de voetbalclub waarvan ik lid ben, zit achter mij dhr Van Delden. We hebben al jaren dezelfde vaste plek. Op zeker moment ging het over schaken en dat hij dat in het verleden ook had gedaan. Dat wist ik natuurlijk ook nog wel, maar toen kwam het: ‘Dank zij jou heb ik mijn lidmaatschap van de schaakclub opgezegd’. Hij had er een grote grijns bij, dat wel. Hij verloor bijna wekelijks en kon dat prima verteren, maar van zo’n snotaap, nee, dat werd hem teveel.

Als Ree al iets in die trant gezegd zou hebben, dan toch zeker met dezelfde knipoog.

Is er niemand bij schaaksite op het idee gekomen om alle op deze kwestie betrekking hebbende artikelen en commentaren te wissen?

Het is gebeurd, niet meer van belang, en alles wat er verder nog over geschreven wordt, lost niets op, integendeel. De een heeft gelijk of de ander, of andersom. Zelfs mijn geniale, goed doordachte commentaren zie ik graag sneuvelen als we van dit gezeur verlost worden.

Dan vindt er een paar jaar na 1999 een ontmoeting plaats tussen de heren Ree en Westerveld. Daarbij beweert laatstgenoemde dat Ree gezegd zou hebben dat Ton Timman was gestopt met schaken door toedoen van Westerveld in de bewuste partij. Ree ontkent dit gezegd te hebben.

Welnu, stel dat Ton Timman inderdaad gestopt is door die ene partij, is dat dan Westerveld aan te rekenen? Ik vind het niet. En stel nu dat Ree dat verwijt dan inderdaad tegen Westerveld gemaakt zou hebben, zou dat dan kwalijk zijn geweest? Ik vind het niet. Waar of niet waar, Ree mag zeggen wat hij wil. Tot dusver niets vreemds dus, wederom.

Het enige probleem is blijkbaar dat Westerveld beweert dat Ree iets gezegd zou hebben, wat Ree zelf ontkent. Nu lees ik dat er bij die confrontatie ook twee getuigen aanwezig waren, kennissen van Westerveld. Mocht het tot een rechtszaak komen, dan kunnen die worden opgeroepen.

Wat ik in mijn bijdrage hierboven stelde, is niet wat/wie ik geloof, maar dat ik een aantal dingen niet begrijp. Als ik dat niet zo goed over het voetlicht heb gebracht, dan spijt me dat.
Ik begrijp niet dat Ree iets zou zeggen als “Dankzij jou speelt Ton Timman niet meer”. En daarbij vermeld ik waarom mij zoiets niets voor Ree lijkt. Dat is voor mij echter nog geen reden om Westerveld weg te zetten als fantast. Dat had ik alleen kunnen doen als ik er destijds met mijn neus bovenop had gestaan, en dat is uiteraard niet zo.
En áls het inderdaad in die mate speelde bij Ton Timman, dan begrijp ik dat ook niet. En daarbij verwijs ik naar de partij van 1972, wat mij een veel traumatischer ervaring lijkt.
Ik ken geen van de betrokkenen persoonlijk. Ik heb geen enkele reden om van wie dan ook aan te nemen (of juist niet) dat die iets zou hebben gezegd (of juist niet). Ik heb ze zien spelen en ik lees wat ze schrijven, zeer tot mijn genoegen. En dus hoop ik dat de storm gaat liggen.

Ik citeer even:

Op Schaaksite, waar ik het stukje ook plaatste, tref je het echter niet meer aan. Als gevolg van een interventie van Hans Ree. Hij klaagde bij Kees Schrijvers dat hij niet gezegd had wat hem ‘in zijn mond was gelegd’, want zoiets kon hij niet gezegd hebben. Of iets van die strekking. Het was zijn geheugen tegen het mijne, maar in plaats dat hij op Schaaksite reageerde, vroeg hij mijn stukje te verwijderen. En zo geschiedde. Statuur die censuur afdwong. Ik vermoed overigens dat onder de huidige redactie zoiets niet snel meer zal voorkomen. Dit artikel zal de lakmoesproef zijn.

Er waren goede redenen op dat stukje te verwijderen. Dat zou ik nu weer doen met dit stuk. Er werd/wordt namelijk op een achterbakse manier geschreven over een conflict/geschil van mening/gebeurtenis (geef het maar een naam) en nu wordt dus ook achterbaks naar mij een sneer uitgedeeld. De laatste zin van bovenstaand citaat spreekt boekdelen.

Ik reageer verder niet meer, dit was een eenmalige reactie.

“Daarom begrijp ik niet zo goed dat uitgerekend Hans Ree “Dankzij jou speelt Ton Timman niet meer!” sneert naar Wim Westerveld.”

Dat beweert Westerveld. Ree beweert daarentegen dat Westerveld niet goed bij zijn hoofd is. Wie geloof je?

En voor Ton Timman zal dit ongetwijfeld een verschrikkelijke ervaring zijn geweest, maar toch een stuk minder traumatisch als zijn laatste ronde partij tegen Coen Zuidema in het NK van 1972: winst betekent de titel voor broer Jan, remise betekent een beslissingsmatch Zuidema-(Jan) Timman, verlies betekent Zuidema kampioen. Ton komt huizenhoog gewonnen te staan en verliest op uiterst dramatische wijze. (https://www.chessgames.com/perl/chessgame?gid=1793970)

Tot slot is mijn respect en waardering voor de schakers en schrijvers Westerveld en Ree enorm. Ik sluit me aan bij de woorden van Frits Fritschy en Wim Weehuizen. Hopelijk kunnen de mannen dit uitpraten en bijleggen.

Als je straal verloren staat en de zenuwen van je tegenstander zijn de enige redenen om nog door te spelen, dan denk ik niet dat als je tegenstander blundert, je op het idee komt om remise aan te bieden. Als je niet bereid bent om het punt binnen te harken, had je je net zo goed daarvoor al met je nederlaag kunnen verzoenen en op kunnen geven.