Of eindverantwoordelijken die zich realiseren dat niet iedere toevoegde tekst ook een toegevoegde waarde heeft.

dat toernooi voorbij 020 is natuurlijk dit schaaktoernooi waar de heren en dames schakers

nu allemaal zo van genieten, en van gaan genieten, waar we mooi schaak hebben gezien,

en nog gaan zien,

en die club uit 020 is natuurlijk Ajax waar je heen kan gaan als je mooie voetballers,

mooie acties, mooie goals en mooi voetbal wil zien.

Of een transfer.

HIER KAN ALLEEN EEN MOSTERDPLEISTER UITKOMST BIEDEN!!

Als we kijken naar de podia van Gestegen8,  Gestegen9, Gestegen10 en Gestegen11,

dan zien we voorbij komen

020 hetgeen mij doet denken aan dat toernooi voorbij 020 (en natuurlijk ook aan die club uit 020),

011 deze dubbelteller bestaat niet, maar doet mij denken aan 010, niet alleen een netnummer,

maar ook een (keurig) net nummer. Ik ben een keer in 010 geweest, ik stond in de gang, en aan

het einde van de gang ontwaarde ik een oneindig mooi wezen, een WIM Arianne Caoili-achtig wezen!

Ik denk aan haar en nog voordat ik

Arianne Caoili

kan schrijven schieten mij de tranen in de ogen, barst ik in huilen uit, de tranen lopen mij over de

wangen. Hoe oneerlijk het leven kan zijn!

Ik ben een harde, mijn vader was een harde, een harde wijker ook (maar geen Harderwijker!)

maar mijn vader brak ook, net voordat ie Gommert wilde zeggen, toen hij mij belde dat zijn broer,

mijn oom, overleden was op de werkvloer.

En dan Aicha, nu we het toch over schatjes hebben. Een knapperd, een lachebekje,

net als ik, een lieverd, net als ik, waar ik een tijdje iets mee heb gehad. Ik zei een keer dat ze

dom was, en toen begon ze keihard te lachen. Toen wist ik, dat zit goed tussen ons! Hoe ik haar

hart veroverd heb? Ik heb tientallen, misschien wel tegen, tegen de honderd brieven voor haar

(letwel voor haar, niet aan haar) geschreven, ik heb zelfs een excel urenregistratiesysteem voor

haar gebouwd! Hoeveel moet je dan wel niet houden van een vrouw?

030 Utreg Me Stadsie! In utreg wonen voornamelijk domme en dommige mensen.

Dat is naar verluid ook de reden, dat ze onze kathedraal, historisch de Sint-Maartenskathedraal,

De Dom zijn gaan noemen. Het schattige van utreg is, dat je daar ook hele superintelligente

mensen in het wild kan tegenkomen. Bij Hercules speelde ik in een team met Bert de Bakker,

Jan knapperd de Professor en Rob knapperd de Professor. Ze hebben, al heb ik me dat toen nooit

gerealiseerd, hetzelfde type beroep: mensen in leven houden.

Bert de Bakker

is een lelijkerd, een dikkerd, een Engelsman zou zeggen een fatso (maar geen fatSo, want de

Filipijns schaker GM Wesley So is helemaal niet dik), maar dat hebben we hem nooit gezegd!

Hij deelde dezelfde passie met ons: voetbal. En dat is hoe het werkt, vraag maar aan die

dikke vettige afek dikkerd, voluit geheten Yochanan Afek, Schaakcomponist, Arbiter en Trainer,

die zijn afekjes publiceert op https://www.schakers.info/.

Yochanan Afek

is een Internationaal Arbiter (1988),

is een Internationaal Arbiter schaakcomposities (1988),

is een IM (1993),

is een FM schaakproblemen oplossen (2005)

en een GM schaakcomposities(2015) !!!!!

Waarom kan er geen plekje voor hem ingeruimd worden op schaaksite vraag ik mij dan meteen af.

Bert is ook een ‘man’, hij is dus netjes getrouwd. Maar ga me niet vertellen

dat dik, vet of lelijk een normaal iets is. En ga me ook niet zeggen dat er gediscrimineerd

wordt in Nederland. Tegen Mohamed, de broer van Aicha, die regelmatig klaagde bij mij dat ie het

gevoel had dat ie gediscrimineerd werd, zei ik altijd

“Gewoon doorgaan of doe anders een HermanBroodje!”. Een HermanBroodje is een soort van

op de grond gevallen Broodje Mario waar het beleg van tussen uit gevallen is. Noem je zelf

Michel, als in Michel Platini, zei ik weleens, en verkoop jezelf als een Fransman, maar dat

wilde Mohamed niet. Zie hier de klassieke variant van een Dubovje.

Heel bijzonder: Hercules heeft, net als Liverpool, zijn eigen fabulous 4: Marcel, Mark, André

en Kees. Die gasten konden voetballen, ongelooflijk! Ik zelf heb mijn hele jeugd, zodra ik kon

lopen, achter een bal aan gerend. De hele lagere school elke dag gevoetbald, overdag op het

schoolplein, na schooltijd achter de zeven huizen, tot een uurtje of half negen. Samen met Teus!

Onze vaders gingen met elkaar om. Wij vonden elkaar blindelings. Als wij bij elkaar in het team

zaten dan wonnen we altijd, ongeacht of het andere team 1, 2 of meer spelers had!

Op een gegeven moment werd t de anderen te gortig, wij mochten niet meer bij elkaar.

Ook pingpongden en schaakten we met elkaar.

Maar het schaken heb ik geleerd van Adri, waarmee ik ook voetbalde op het schoolplein.

Boerenzoon Adri leerde mij, ook een boerenzoon, schaken, in de 2e of 3e klas dacht ik.

Hij liet me het bord en de stukken zien, we deden een potje, het was liefde op het eerste gezicht.

Ik hield van het bord, ik hield van de stukken. Ik was verkocht!

Adri, ik schiet weer vol, ik barst weer in huilen uit, dank je wel dat je mij schaken hebt geleerd,

rust zacht, ik hou van jou, voor altijd!

Later, bij Hercules kwam ik lieverd, grappigerd, knapperd Ralf tegen. Hij voelde dat ik van hem

hield, hij voelde dat ik hem zocht, hij voelde dat ik hem in de gaten hield, als hij ging kreeg hij

de bal van mij, als ik ging kreeg ik de bal van hem. En dat is hoe het spelletje dat voetbal heet,

gespeeld moet worden. Ik kan mij herinneren dat we een keer een partijtje 5 tegen 5 deden op

de training. Barend en Ralf voor, ik achter, al snel stonden we 5-0 achter. Toen greep ik in,

ging voor spelen, in de buurt van Ralf. En in een mum van tijd kwamen we 6-5 voor en wonnen

we dat partijtje. En niemand die door had wat er was gebeurd. We hebben het er nooit over gehad

want Ralf en ik konden niet met elkaar praten. Ralf kon alleen maar grappig over bier babbelen,

en ik kon weer niet en grappig en over bier babbelen.

Maar in het veld en op de training begrepen we elkaar.

En dan Barend waarmee ik ook in een zaalvoetbalteam zat, die snapte niks van het spelletje.

Barend had altijd het woord op een prettige manier vooraf in de kantine, in de kleedkamer en na

afloop. Hij babbelde altijd tegen iedereen aan, ook tegen mij, hetgeen ik wel prettig vond.

Hij babbelde altijd dat ik meer de bal moest afspelen, ook toen ik al maandenlang de topscorer

en de assistkoning was hahaha. En Barend? Die scoorde nooit en gaf ook nooit een assist.

Barend bleef maar tegen me aan babbelen dat ik meer de bal moest afspelen (maar ja de bal

afspelen daar word je geen betere voetballer van, vraag maar aan Romario), ik werd daar wel

behoorlijk kriegel van hahaha dat zagen de anderen ook wel. We hebben op het punt gestaan

om Barend uit het team te flikkeren, Aart-Jan begon er keer over tegen mij, en als ik toen ja

had gezegd dan was het gebeurd denk ik. Maar ik heb nee gezegd, iedereen hield van Barend,

dat wist ik wel, en ook ik. En dat is dus de enige reden dat ie in ons team bleef, puur voor de

kleedkamer en de 3e helft, want je had niks aan hem hahaha. Barend was wereldkampioen

babbelen, aardig en gezellig zijn, aandacht geven!

Het mooiste compliment dat ik ooit gekregen heb, dat was niet van een knapperd, maar van een

lelijkerd, een misvormde, een gedrocht bijna. We waren aan het voetballen op het veldje naast

mijn huis in de tijd dat Romario bij PSV speelde. Romario was mijn voorbeeld, ik wilde een

betere voetballer worden, dus ik pingelde veel. Dat gedrocht waarmee ik samenspeelde werd

op een gegeven moment zo kwaad, het schuim stond op zijn lippen “GODVERDOMME GEEF DIE

BAL EENS EEN KEER AF!!!, DENK JE SOMS DAT JE ROMARIO BENT?”. En ja verdomd! dat dacht ik

inderdaad! hahaha

070, Den Haag, die missen we nog als we het bij de Randstad houden, maar gaan we niet meer zien,

want Dubov is naar huis geschopt.

https://nimzowitsch.net/gegen-diesen-idioten-muss-ich-verlieren.html

Fun fact: de heren Sämisch en Nimzowitsch speelden vaak keer tegen elkaar, waarbij laatstgenoemde bijna altijd won. Maar tijdens een toernooi in Berlijn verloor Nimzowitsch een keer van Sämisch en miste daardoor de eerste prijs. Hij was hierdoor zo van slag dat hij op een tafel klom en luidkeels door de speelzaal schreeuwde: Gegen diesen Idioten muss ich verlieren!