Ik stel voor om increment ook bij voetbal in te voeren. Voor elke schop tegen de bal wordt de wedstrijd met 10 seconden verlengd. Dit voorkomt zenuw-toestanden als de 90 minuten bijna om zijn en bevordert de kwaliteit van het spel.

De “kolderschaakavond” is jarenlang dagelijkse toernooipraktijk geweest en als een tijdlimiet afgesproken wordt , moet je je daar maar aan houden. Tijdmanagement is altijd onderdeel geweest van serieus schaak. Fisher-increment heeft naar mijn idee alleen zin bij een ongelimiteerd aantal zetten. Dus: bijvoorbeeld 40 zetten in twee uur, dan 20 in 1 uur en vervolgens 15 minuten tot het einde van de partij (eventueel met increment).

Ik kan me trouwens niet voorstellen dat die extra 30 seconden voldoende tijd is om de geschetste stellingsproblemen op te lossen 🙂

Je bedoelt met increment “ouderwets increment”? Want dat is: “je moet x aantal zetten doen in y tijd” -> dat is met de ouderwetse increment, waarbij je na x (=40/=60/…) aantal zetten tijd erbij krijgt. Inderdaad, dat zou afgeschaft moeten worden.

Serieuze, lange schaakpartijen kunnen natuurlijk niet zonder modern increment (Fischer), tijd erbij per zet. Schaken zonder increment is hooguit een variantje voor liefhebbers of iets voor op de jaarlijkse kolderschaakavond.

Helemaal zonder increment geldt immers: je krijgt voor de partij X minuten, deel het zelf maar in.

Hierdoor moet je tijdens de partij niet alleen bezig zijn met de vragen: “wat is de beste zet? hoe bereik ik voordeel? is dit een cruciaal moment?”, etc., maar ook nog eens: “win ik op deze manier wel snel genoeg? is het voordeel zo wel groot genoeg? krijg ik mijn tegenstander wel binnen 20 zetten mat?”, etc.

Stel, je hebt tijd geïnvesteerd in het vinden van een goed, maar niet voor de hand liggend plan. Daardoor kom je gewonnen te staan. Al die tijd heeft je tegenstander niets anders gedaan dan reageren. Zetjes waardoor hij nog niet hoeft op te geven, zetjes die het niet nog erger maken dan het al is.

Alles gaat goed, je denkt: goed dat ik die tijd geïnvesteerd heb, nu sta ik gewonnen, het is een technisch klusje geworden. Je denkt nog een zetje of 20 nodig te hebben tot het mat.

Vervolgens doe je één onnauwkeurige zet. Je staat nog steeds gewonnen, het is nog steeds een technisch klusje, maar het zal een zet of 20 of langer duren, als de tegenstander niet mee werkt.

Al die tijd blijft het voor de tegenstander simpel: hij kan bijna niet blunderen, hij doet alleen maar steeds de aangewezen zet die het aantal zetten tot het mat maximaal oprekt.

Nu verlies je waarschijnlijk op tijd, omdat de partij 20 zetten te lang duurt. Zeer onterecht.

@Caesar64: inderdaad, het is weer “stel dit, stel dat”, soms helpt dat om een punt te maken. Verder reuze interessant in dit verband dat je jarenlang gehockeyd hebt, maar dat het geen kijksport is, vanwege het kleine balletje.

Ja, het gaat al lang niet meer over spelen met schijven of stukken, maar boeiend is het wel!

Dank voor de verduidelijking!

Ik zie het alleen nog steeds niet als een groot probleem. Nog steeds zeldzaam. En als het voorkomt, wordt de winstvoering voor de bovenliggende partij makkelijker omdat hij extra tijd heeft. In mijn optiek heeft degene die beter staat die tijd verdiend. Hoe meer zetten, hoe meer tijd: terecht. Laat schaken bij tijd en wijle maar een slijtageslag (sport) zijn. Degene die beter staat heeft misschien bewust richting die stelling gestuurd, om daar even wat te kunnen tanken. Dan had de verdediger dat maar moeten voorkomen, die had dat ook kunnen zien aankomen.

Waar het om gaat, is wat al genoemd is, door Peter en door mij: een lange, serieuze partij moet van begin tot eind een lange, serieuze partij kunnen blijven. Daar is 30s increment niet genoeg voor. De vraag is of een minuut wel genoeg is, het is in ieder geval beter.

Die mogelijkheid van “tanken” is er inderdaad, maar dan maakt het niet uit of je 30″ of 1′ increment hebt. Je blijft dan gewoon net zolang doorgaan met het herhaalmechanisme tot je denkt genoeg getankt te hebben, en met 30″ increment moet je dan alleen maar twee keer zoveel zetten doen om dat doel te bereiken als met 1′ increment.

Het enige wat mij in de kwestie rond bedenktijd interesseert is dat een (top)speler ook van zet 41 tot (bijvoorbeeld) 120 nog ruim voldoende tijd per zet heeft. Vroeger had je met de analoge klokken met vlaggetjes, zonder increment, gemiddeld 3’20” per zet ongeacht de lengte van de partij, namelijk 2,5 uur voor de eerste 40 zetten, en daarna steeds 16 zetten per uur. Na een voorstel daartoe van Jan Timman en Eugenio Torre in 1985 werd het tempo iets opgeschroefd naar 20 zetten per uur. Toen werd er niet meer afgebroken na 40 zetten (vijf uur spelen), maar pas na 60 zetten (zes uur spelen). Na een poosje “wennen” bleek dat al een hele verbetering. Met invoering van de digitale klokken (en increment) wordt het vanaf zet 60 (als je er voor de laatste keer nog een kwartiertje bij hebt gekregen) een kwestie van uitvluggeren. Ik vind dat dus helemaal niks, zeker niet voor topspelers, waar de belangen (partij-/toernooiresultaat, rating, prijs, uitnodigingen) veel groter zijn dan voor huis- en clubschakers.

Vandaar mijn suggestie om voor toptoernooien/matches een tempo te hanteren van 60′ voor de hele partij + 1′ increment na iedere uitgevoerde zet. De bedoeling is om een zo klein mogelijk deel van de bedenktijd uit te smeren over de gehele partij en een zo groot mogelijke bedenktijd per zet te creëren, waardoor de gemiddelde bedenktijd per zet niet drastisch keldert, naarmate een partij meer zetten heeft.

U signaleert dat het gevolg daarvan is, dat een partij van 120 zetten 6 uur duurt en dat is wat lang. Ik vind dat helemaal niet lang. Het komt erop neer dat als beide spelers het uur toebedeelde bedenktijd in de eerste 40 zetten hebben opgebruikt (lijkt me reëel), de partij in die eerste 40 zetten 3 uur en 20 minuten (elk 1 uur en 40 minuten) heeft geduurd en de spelers de volgende 80 (!) zetten in 2 uur en 40 minuten (elk 1 uur en 20 minuten) moeten hebben gedaan. Dus zelfs met 1′ increment is je speeltempo in de laatste 80 zetten ruim twee keer zo hoog als wat je in de eerste 40 zetten hebt gedaan. Ik vind dat nog altijd geen al te grote luxe, maar al een hele verbetering ten opzichte van wat we de afgelopen jaren hebben gezien, zelfs als geen van de spelers in die uren naar het toilet zou moeten.

Overigens wil ik bij dezen benadrukken dat ik uw (Eric César van ’t Hof) bijdragen aan schaaksite altijd zeer lezenswaardig, plezierig en leerzaam vind en zeker niet de bedoeling heb wat u in dit geval te berde brengt op enigerlei wijze te diskwalificeren.