Je hebt als (top)snooker speler een aantal problemen die de verbazing over een foul waarschijnlijk ietsje zullen doen afnemen. De snookertafel is veel groter dan de biljarttafel, de ballen zijn bij snooker veel kleiner en om uit de snooker te ontsnappen moet je vaak (zeker in het begin van het frame) veel andere ballen ontwijken omdat je uitsluitend één object-ball mag (moet) raken. Alleen bij meerdere rode ballen heb je opties.
Het is daarom handiger om snooker niet met driebanden, maar met pool te vergelijken. Bij zowel snooker als pool speel je ballen weg door ze in gaten te stoten en doe je dat door je speelbal (cueball) tegen de objectball te spelen. Bij driebanden zijn en blijven er drie ballen op tafel; er gaat er geen weg. En het is ook de bedoeling dat je met je cueball beide andere ballen raakt; er zijn geen andere ballen die een obstakel vormen.
Ergo: als je in de filmpjes van O’Sullivan of Trump ziet wat ze allemaal kunnen bij een spelletje pool, dan geloof je je ogen niet. Alsof Ivanchuk met dammen ruimschoots opgewassen is tegen Sijbrands in diens prime. En dan ben je ineens niet meer verbaasd dat de scheidsrechter bij snooker met een “foul” ook nog eens een “miss” roept, hoe onrechtvaardig dat soms ook aanvoelt. De speler wordt domweg geacht zo goed te zijn dat hij uit de snooker ontsnapt. En als dat op een haar na is mislukt, moet het maar opnieuw (niet bij “snookers required” uiteraard), hoezeer hij ook zijn best heeft gedaan.