Wim, is de titel van het eerste boek niet “De match Botwinnik-Smyslov 1957” (in plaats van 1958). Dat was immers de match die Smyslov won. In 1958 won Botwinnik de “re-match”, en dat zal het tweede boek zijn.

Tal – Botvinnik in plaats van Botvinnik – Tal kan ik me wel goed voorstellen, omdat Tal de auteur was.

Een andere logica is die van de winnaar eerst, zoals ik al van de Russische schaakencyclopedie uit 1990 had opgemerkt.

Bij aanklikken van de link krijg ik weer de melding “403 Forbidden”, maar met het zelflerend vermogen van de relatief digibeet heb ik van Chess Digest in Dallas, Texas uit 1973 twee uitgaven Euwe – Alekhine 1935 met commentaar van de spelers en Alekhine – Euwe 1937 becommentariëerd door Botwinnik weten te vinden.

Men zie ook russell-enterprises.com/russell-enterprises/tal-botvinnik-1960

Maar deze logica werd niet altijd nageleefd, bewijst deze foto van twee boeken over deze matches.

Het MEC staat dus in geen geval alleen om juist van deze match de uitdager als eerste te noemen.

Dank voor de onthullende Chess Note, die had ik nog niet eerder gezien.

Tja Henk, dan moet ik er toch even op wijzen dat ik helemaal niet geschreven heb dat ‘Spasski-Fischer’ gebruikelijker zou zijn dan ‘Fischer-Spasski’. Ik heb geschreven dat het gebruikelijk is om de naam van de kampioen eerst te noemen, en juist het feit dat dat in dit geval zo vaak niet gebeurt, zoals ook nu weer in de aankondiging van het MEC, was voor mij de aanleiding om te reageren.

Edward Winter brengt in dit verband een taalkundige hypothese naar voren – al vind ik die wat vergezocht voor twee namen die niet echt op elkaar lijken:

To write about the 2016 ‘Karjakin-Carlsen’ match would be odd and, even, discourteous to the defending champion, yet most of us have, at least occasionally, referred to the ‘Fischer-Spassky’ match of 1972. Alphabetical order and the identity of the winner cannot explain this, because the 1927 world title match is usually, and properly, termed ‘Capablanca-Alekhine’. Fischer’s profile in 1972 was so high, often for woeful reasons, that it is tempting to name him first even though he was the challenger, but a linguistic point also arises. From pages 39-40 of The Elements of Eloquence by Mark Forsyth (London, 2013), in the chapter on hyperbaton:

‘Have you ever heard that patter-pitter of tiny feet? Or the dong-ding of a bell? Or hop-hip music? That’s because, when you repeat a word with a different vowel, the order is always I A O. Bish bash bosh. So politicians may flip-flop, but they can never flop-flip. It’s tit-for-tat, never tat-for-tit. This is called ablaut reduplication, and if you do things any other way, they sound very, very odd indeed.’

Thus in British politics in the late 1970s, the term ‘Lib-Lab pact’ was used despite the Liberal Party being far smaller than the governing Labour Party. Even when the consonants in the two elements are different, it may seem more natural for I to precede A. ‘Fischer-Spassky’ is certainly more euphonious than ‘Spassky-Fischer’, but ‘Fischer-Spassky’ may best be reserved for their 1992 match.

 

Mijn dank, Paul, voor de nu functionerende links.

Zoals gezegd acht ik, anders dan voor de tweekamp tussen dezelfde twee van twintig jaar later, de volgorde Spassky – Fischer voor de beste. Maar als je het hebt over gebruikelijk, dan gaan we tellen. Dat tellen heb ik na mijn laatste reactie voortgezet en nog niet stopgezet, vooralsnog is Fischer eerst in de meerderheid. Zoals ook in de taal bepaalde fouten in de meerderheid zijn.

Blijkbaar verschillen wij van mening over de relevantie van aantallen boeken en artikelen die de ene of de andere volgorde hanteren. Mij lijkt dat uitingen van de organisatie van de match het laatste woord moeten hebben, dus daarom heb ik die opgezocht. De match Fischer-Spasski vond in 1992 plaats.