Even later moest ook Florian Jacobs zijn koning omleggen, was de stand 4½-4½, en verdrongen de kibitzers zich om het enige overgebleven bord, waar Tjark Vos hardnekkig een verloren stelling zat te verdedigen. Tjark nog 36 seconden, tegenstander Giel Spaans nog 10 minuten. Kijk, het stond zo: Giel, aan zet, speelde zijn pion van e2 naar e1, pakte een toren en zette die op zijn kop. Tjark reageerde assertief door de klok stil te zetten, claimde bij de scheidsrechter dat een omgekeerde toren gewoon een toren was, en kreeg gelijk. Grote commotie! Giel overlegde met zijn teamleider of er tegen de beslissing van de wedstrijdleider kon worden geprotesteerd, en in de tussentijd zag Tjark dat hij gewonnen stond! Immers, na Dh8-h3 is promotie van de pion op g7 niet meer tegen te houden! Afijn, een protest bleef achterwege, de partij werd verder gespeeld met een toren op e1, Tjark speelde Dh3 en Giel gaf het onmiddellijk op. Had hij op e1 een dame gehaald, dan had hij (en daarmee Purmerend) gewonnen, nu won Tjark (en daarmee Zukertort). Wel heel zuur! De Purmerenders waren diep teleurgesteld, dat viel te begrijpen, maar het moet gezegd, ze namen hun verlies met opgeheven hoofd. Tjark was de matchwinner, maar hij voelde zich toch niet helemaal senang. Zijn claim was dan weliswaar volstrekt volgens de regels, maar door de impact die het had kon hij zich toch geen houding geven en hij leek zich zelfs een beetje te schamen voor zijn actie.

Lang geleden, toen de meesterklasse nog hoofdklasse heette en Schaakmagazine nog Schakend Nederland, had ik hetzelfde probleem tegen Bruno Carlier: een dame nog op het bord en een pion die wou promoveren, in hoge tijdnood – van increment had nog niemand iets gehoord. Mijn wanhopige roep: ‘Kan iemand mij een dame geven?’ haalde de rubriek van Henny Vijgeboom in het bondsblad. Dat is later goed gekomen.