Naar mijn idee waren vrouwelijke schakers in de ogen van Nederlandse schakers, pakweg veertig jaar geleden, tweeënhalve meter lang en hadden ze allemaal blauw haar. Dat was voor beide geslachten een enigszins ongemakkelijke situatie. Bij de heren uitte zich dat in ofwel net doen of er niets aan de hand was, ofwel in ‘extra’ aandacht. Ik kan me nog herinneren dat een getalenteerde zestienjarige schaakster bij de Open NK in Dieren constant een hele roedel subtoppers om zich heen had. Of ze dat aangenaam vond of niet weet ik niet, maar ik kreeg het idee dat ze het wel aankon.

Douwe Draaisma heeft geschreven over het fenomeen dat we ons krenkingen veel beter herinneren dan positieve ervaringen. Dat geeft een evolutionair voordeel. Eerst de bedreigingen, dan de kansen. Ik zou wel eens willen horen van schaaksters hoe het zit met de verhouding tussen die bedreigingen en kansen. Hebben jullie blauw haar maar zijn jullie verder ongevaarlijk, maar wel interessant, of worden jullie gezien als loslopend wild? En is het in Nederland anders dan in het buitenland?