De avond voor de laatste ronde wordt er, traditiegetrouw, stevig gedronken. Bij de tent van Anton Rosmüller, ook zo’n kleurrijk figuur uit de schaakwereld, in dit geval uit het Utrechtse, vinden dolle taferelen plaats. Op een gegeven moment zegt zijn tentgenoot dat hij zoveel gedronken heeft en dat hij zich zo ziek voelt, dat hij met geen mogelijkheid meer de toernooizaal zal gaan halen. De laatste ronde vangt ook ‘onmenselijk’ vroeg aan, namelijk al om 10:00 uur. Rosmüller suggereert hem om namens hem nog wel even remise aan te bieden bij het begin van de partij. Je kunt namelijk nooit weten of de tegenstander ook een ‘spijker in de kop’ heeft en misschien wel tevreden is met een puntendeling.

‘Je doet maar’, zegt zijn compagnon, ‘ik zal in elk geval mijn gezicht niet laten zien’.

Als Rosmüller in de speelzaal verschijnt, ziet hij tot zijn grote verbazing dat hij is ingedeeld tegen zijn tentgenoot! Het tafereel dat zich dan afspeelt, zal ik nooit vergeten. Rosmüller loopt het gangpad door naar de andere kant van het bord en zegt: “namens mijn geachte tentgenoot bied ik remise aan”. Vervolgens loopt hij terug tot hij weer op zijn plaats zit en zegt: “Aangenomen!”.

Alle vrienden en familie hebben er inmiddels wel een en we hebben een bescheiden doosje over. Wil je een exemplaar? Mail mij dan even en dan komt het vast goed. Digitaal lezen kan zonder dat soort acties, die versie (en nog wat andere uitgaven) vind je hier: Herdenkingsuitgaven | Schaakvereniging Paul Keres.

Zijn we je vergeten? Stuur dan even een mail naar janse apestaartje ziggo punt nl, al dan niet met motivatie, en dan kijk ik hoe hoog je in de pikorde staat.