Beste Frits, Herman Grooten benadert me geregeld voordat een toernooi begint of ik een wedstrijdverslag wil schrijven voor een ronde. Eenvolgende keer zal ik hem jou als potentieel verslaggever suggereren.

Beste Frits, die commentaren zijn welkom. Het leuke is dat we het niet altijd met elkaar eens hoeven te zijn. Dus hou je niet in. 😊

De stelling na 7… a6 8.Pf3 kwam via zetverwisseling voor in een oude partij Shamkovich-Olafsson (https://www.365chess.com/search_result.php?n=1220884&m=16&ms=d4.Nf6.c4.g6.Nc3.Bg7.e4.d6.Be2.O-O.Be3.c6.d5.a6.Nf3&sp2=1). De laatste speelde 8… b5 en het lijkt me, zonder oordeel over de zet zelf, dat zwart later wat beter kwam te staan. Vandaar wellicht dat Mona (volgens de FIDE ratinglijst is dat haar familienaam) 8.a4 speelde, maar dat laat dus een gat op b4 achter, waar 8… a5 de nadruk op legt. Het is een wel vaker in vergelijkbare stellingen voorkomende manoeuvre.

Ik neem aan dat het niet de bedoeling van schaaksite is dat allerlei mensen onuitgenodigd over dezelfde partij verslag gaan doen. Dus je zal het moeten doen met mijn commentaren op verslagen (waar ik overigens ook wel wat tijd in stop, maar met even veel plezier).

Met alle plezier gedaan!

Hopen dat je zwakkere tegenstander vroeg of laat de fout ingaat is nogal riskant en kan averechts werken. Dat Karpov die stellingen een stuk beter kon inschatten dan de gemiddelde schaker zoiets doet kan ik best begrijpen (zie opmerking Peter Huisman).

Ik gooi er even een anekdote uit eigen ervaring tegenaan. In een toernooi in Zweden speelde ik tegen een FM (rating ruim boven de 2300). Hij speelde me helemaal zoek. Ik lag zo’n beetje in de touwen, maar hij maakte het niet direct af. Dat ene moment van terughoudendheid werd hem fataal. Hij had een kleinigheid over het hoofd gezien. Want plotseling zag ik een fraaie combinatie waarmee ik zijn dame won. Hij bleef nog een tijdje doorspelen, maar ik gaf hem geen enkele kans meer. Hij gaf op en liep kwaad weg met de uitspraak “you were very lucky”. Mooier kon hij mijn dag niet maken!

Kortom: je tegenstander van het haakje laten glippen kan zich behoorlijk tegen je keren. Je weet wel “een kat in het nauw maakt rare sprongen”. Zwakkere tegenstanders kunnen soms hele goede dingen doen. Ook als ze al in de touwen liggen. Of moet ik zeggen: juist als ze in de touwen liggen?

Tenslotte: van een topper zoals Eline mogen we ook wel het een en ander verwachten. Zoals het uitrekenen van de mogelijkheden na het slaan op b3 en hoe je dan een winnende stelling bereikt in plaats van een min of meer evenwichtige stelling na het toch wat terughoudende Tbb8.

Frits, langs de zijlijn kritiek uiten is niet zo moeilijk. Ik wacht met smart op een verslag van jou!

Frits, dank voor je aanvullende analyses, mede ook tav persoonlijke speelstijl en psychologische aspecten. Het zou leuk zijn als iemand aan Eline kon vragen of ze bij 7… a6 (soort wachtzetje?) en 8… a5 dezelfde gedachtengang had, of dat ’t “gewoon” een kwestie van “voortschrijdend inzicht” was 😉

Ook namens mij weer bedankt Michel!

In Het Groot Analyseboek gaat Jan Timman bij Kortchnoi-Karpov 1974 in op die uitspraak van Karpov. Die stond in zijn partij tegen Adorjan, Las Palmas 1977, lange tijd erg slecht, misschien in hogere zin wel verloren, maar in de tijdnoodfase verloor Adorjan de draad van de partij en sloeg Karpov toe. Eerder in de partij, toen hij nog heel moeilijk stond, kon Karpov afwikkelen naar een iets gemakkelijker te verdedigen stelling, dat zonder meer remise zou worden, maar dat liet hij bewust achterwege. Na afloop vroeg men Karpov waarom hij niet had gekozen voor de vereenvoudiging, waarop hij antwoordde dat als hij “de stelling hield zoals hij was, hij ook niet zag hoe hij kon verliezen…” Met meer tijd op de klok dan zijn tegenstander bleef Karpov Adorjan steeds weer nieuwe vragen stellen, tot deze uiteindelijk bezweek.