Waarom zou juist de koploper een scherpe opening moeten spelen tegen een concurrent? Ja, als dat winst oplevert, dan bouw je de voorsprong verder uit, maar je kunt ook pardoes worden ingehaald, zoals ook gebeurde. Liever consolideren van de voorsprong dus tegen de directe achtervolger.

Misschien ga je van de volgende redenering uit: de koploper is blijkbaar in goede vorm en kan dus van de gelegenheid gebruikmaken om veel partijen te winnen. Maar in de praktijk kan het elke partij anders zijn, daarvoor zijn de spelers te veel aan elkaar gewaagd.

Wie in een toernooi als dit de zwakkere deelnemers verslaat en de andere toppers op remise houdt, kan ook de eindwinnaar worden. Met zijn bliksemstart was Giri goed op weg om net dat te doen. Als het Russisch in deze partij inderdaad zijn status van ‘remise-opening’ was uitgepakt, en de andere uitslagen hetzelfde waren, dan had Giri nú alleen aan kop gestaan. Maar ook het Russisch bleek dus geen garantie op remise te geven.

Kleine opmerking: de (voor de hand liggende) observatie “… wat je overhoudt”, hier aan Petrosian toegeschreven, is zeker veel ouder. Zie, bijv. het roemruchte boek van Hans Kmoch van 1956, waar het in de erste analyse van een partijfragment, Tarrasch – Michel, Semmering 1926, wordt benadrukt. En al daar leek het mij niet dat hij iets nieuws meende mee te delen. Je zou bijna zeggen: Murphy, Anderssen, Steinitz, Lasker, … wisten dit natuurlijk ook, al hebben we hun geschriften nu niet meer bij de hand.