Het terugdringen van het aantal termijnen lijkt op z’n hoogst een zwakke oplossing voor het bestrijden van een  corrupte president. Want als de één 2, 3 of 4 termijnen heeft gehad, stemmen de mensen die zich in de schaduw verstoppen toch gewoon een ander erin?

Er is nu een beslissing genomen die democratisch is tot bewezen is dat dit niet zo is. En in de woorden van Peter Huisman zou ik zeggen: als dat voor genoeg mensen een bezwaar is, kunnen al die mensen anders stemmen en is de heel lang zittende FIDE-president uiteindelijk exit.

Dat hoeft niet per se zo te zijn; Ilyumzhinov en Campomanes werden ook ‘democratisch’ herkozen – door gedelegeerden om te kopen of door mensen als gedelegeerden te erkennen die dat niet langs democratisch weg geworden waren. Om dat soort praktijken tegen te gaan, is een beperking van het aantal termijnen gewenst.

Toen ik een andere krantenrubricist een tijd geleden aanviel op zijn miskenning van die tactieken, kreeg ik zijn gebruikelijke apologeten nog over me heen. Maar dit terzijde.

Het aanzien van schaken als het summum van intellectualisme heeft een keerzijde, geboefte wil zich maar wat graag tooien met dat odium. En zo is de FIDE de enige internationale sportbond met nauwe banden met het Kremlin. Die andere bond die daar tot voor kort mee ‘gezegend’ was, de boksbond, heeft zich daar van weten te ontdoen. ‘Ons’ gaat dat niet lukken. Voor het Kremlin is het te belangrijk en alleen een nederlaag in Oekraïne en regimechange kan verandering brengen. Maar er is weinig hoop. De Wet van Tsjernomydrin zal vermoedelijk van kracht zijn. Die wet is vernoemd naar de Russische premier die in 1993 over zijn beleid zei: “We wilden het betere maar kregen de gebruikelijke bende.” (Met dank aan Hubert Smeets,NRC)

Ook Dvorkovich moet gewoon herkozen worden. Het gaat erom dat het aantal termijnen waarvoor hij zich herkiesbaar kan stellen, niet meer aan een maximum gebonden is. Ook Campomanes, Illyumzhinov (en Poetin) konden of kunnen na elke termijn weggestuurd worden (in theorie dan).

Dat laatste is niet helemaal hetzelfde als de eerste twee. In Nederland wordt de Tweede Kamer gekozen en aan de hand van de uitslag daarvan wordt een kabinet geformeerd. In de meeste gevallen levert de grootste coalitiepartij de premier. Als dat voor veel mensen een bezwaar is, kunnen al die mensen anders stemmen en is de heel lang zittende premier uiteindelijk exit. Ook is het voor de premier noch het kabinet mogelijk om de regeringstermijn te verlengen. Als een kabinet de rit al uit zit, en dat is allesbehalve een zekerheidje, komt het toch niet verder dan vier jaar.