Ding na de partij: “I just spent too little time on the critical moments and spoiled a very good position.”

Blijkbaar toch een heel goede investering :-), als je naar het resultaat kijkt! Wat een rollercaster match

Eens dat dit een van de slechtste partijen was tijdens een wereldkampioenschapsmatch en de partij ervoor wellicht een van de saaiste.. Ben benieuwd of Ding morgen weer een london gaat spelen?!

Ik begrijp het ook niet. Het is inderdaad niet rationeel om zoveel tijd te steken in de beginzetten. Er staan nog zoveel keuzes te wachten en de stelling kan nog veel keren veranderen van structuur.

Misschien spelen ook emotionele zaken mee bij het beslissingsproces. Je ergens over heen zetten of angst voor het onbekende, onzekerheid over je keuzes. Dat zie je ook bij Gukesh, maar die gaat er kan zich sneller herstellen. Hij trok zich zelfs even terug om zijn kalmte te hervinden gaf ie zelf aan.

Discipline kan zeker helpen, dat zal Ding ook wel weten, maar kan ie het opbrengen?

Vandaag in partij 12 is zijn timemanagement niet veel beter. Na 10 zetten al bijna de helft gebruikt.

Here is <Botvinnik’s> account of the process by which he decided indeed to play the return match of 1958:

<“I had to decide whether I should play a return match or not. In other words did I have hope of winning back the lost title? Over the course of two months I carried out analytical work. This established what the reader already knows. I might add that in the period from September 1956 to April 1957 I played too many games (50!). When I ceased to experience chess “hunger” I always played without any drive. I prepared my plan of preparation, but still had hesitations over taking a final decision. Podtserob came for me, we called in on Ragozin and Podtserob drove us up to the Lenin Hills.

<<<‘Mikhail Moiseyevich, you simply must play the match. I have studied you, you simply can’t just ‘live’. If you opt out of the struggle for the world championship then you will think up something else to undertake. It’s better if you just play chess.’>>>

I told my friends about the work I have done and my plans of preparation- we came to the conclusion that I should play! So I sent an official telegram to the FIDE President, and there was now no retreat.”>

-Mikhail Botvinnik “Achieving the Aim” Bernard Cafferty, transl. (Pergamon 1981), p.148

Misschien is Ding het niet meer gewend om de eerste 40 zetten zonder increment te spelen. Dan slinkt je bedenktijd iedere zet “30 seconden extra” ten opzichte van wat je gevoel je ingeeft. Als je voor de laatste 5 zetten nog 5 minuten op de klok hebt, neem je onbewust mee dat je eigenlijk (ruim) 7 minuten over hebt. Dat je de partij start met meer vaste bedenktijd, is van zet 30 tot 40 minder relevant.
Vroeg of laat zou men toch over moeten stappen naar het systeem waarbij “klassiek” schaaktempo net zo wordt behandeld als rapid en blitz: een vaste hoeveelheid tijd bij begin van de partij (waar na zet 40 of 60 niets meer bij komt) en als compensatie een ruimer increment (60″/zet), zodat ingewikkelde eindspelen niet uitgevluggerd hoeven te worden.

Deze song van The Rolling Stones drong zich aan mij op, kijkend naar Gukesh – Ding.

Als Ding Liren erg lang nadenkt over een bepaalde zet, heb ik niet de indruk dat hij z’n tijd zit te verprutsen maar geloof ik dat hij heel relevante informatie wint, over het karakter van een stelling en de verschillende (!) mogelijkheden voor hem en Gukesh om de partij te vervolgen.

ECHTER

In de twee partijen die Ding Liren nu heeft verloren is de keerzijde van dat lange diepzinnige nadenken ook manifest. Door een tekort aan minimaal noodzakelijke tijd in het middenspel en de overgang naar het eindspel – ook voor een GM wereldkampioen (!) essentieel blijkt – verliest Ding uiteindelijk op een amateuristische manier.

Ik denk dat dit Ding Liren niet zou (zijn) overkomen met gedisciplineerde (bege)leiding, bijvoorbeeld in de traditie van een strenge coach en trainer als Mikhail Botvinnik vroeger.

Wat jullie?