Jan Timman heeft diverse boeken over eigen en andermans eindspelstudies geschreven (Schaakwerk 1 en 2, The Art of the Endgame) Veel diagrammen, veel uitleg. Ik heb geen boeken van Yochanan Afek in mijn kast staan, maar van wat ik begrepen heb, zijn die van een vergelijkbaar niveau.

Een geweldige introductie op eindspelstudies die mogelijk alleen nog antiquarisch te verkrijgen is, is Roycroft, The chess endgame, a comprehensive introduction (Dover publications). In het Nederlands heeft onze eigen Hans Bouwmeester (die mij enthousiast heeft gemaakt voor studies) diverse boeken geschreven, maar ik weet niet of die nog makkelijk verkrijgbaar zijn. In de antiquarische hoek zijn vele (wat minder toegankelijke) studieverzamelingen verkrijgbaar; google op Sutherland/Lommer, Troitzky, Kasparyan.

Beste Herman,

Gisteren degradeerde mijn team, Limoges, uit de eerste klasse van de Franse nationale competitie. Dat was niet zo bijzonder (we zijn een soort Excelsior – steeds hoger en dan weer terug). Maar in de laatste ronde speelde ik remise tegen een tegenstander met ruim 300 puntjes minder na eerder zelfs totaal verloren te hebben gestaan. Een half puntje meer had een gelijkspel en handhaving opgeleverd.

Vanochtend bekeek ik mijn commentaar nog eens en dacht, ben ik nou echt een ouwe zeurkees aan het worden. Misschien dat het voorgaande enige verzachtende context hiedt, maar je hebt natuurlijk volkomen gelijk. Ik zou zelf wat heftiger gereageerd hebben.

Los daarvan heb ik evengoed het idee dat de nadruk bij het populariseren van schaken lijkt te liggen op nut en de nadruk van lessen op resultaat, en dat plezier voorop zou moeten staan.

en ik heb deze (in Engelse versie: https://www.amazon.com/-/es/Let-Me-Ask-You-Know/dp/8672970918 )ook al heel lang in de kast staan, ook veel uit gewerkt, maar best pittig.

Heeft iemand nog andere aanraders voor boeken die ook te gebruiken zijn voor spelers tussen ongeveer 1600-2000?

Het lijkt erop dat alle schaakboeken en -lesmethoden tegenwoordig gericht zijn op het bevorderen van speelsterkte. En daarbij is schaken ook nog nuttig voor schoolprestaties en ter voorkoming van dementie.

Tekenen wordt in de eerste jaren van de basisschool gezien als nuttig voor het aanleren van schrijven. Nou is schrijven een uitstervende bezigheid, maar is dat een reden om het tekenen maar af te schaffen? Moet iets wat plezier geeft per se ook een ander nut hebben dan het plezier zelf?

Het nut voor je speelsterkte van het vinden van oplossingen van eindspelstudies  kan best aanwezig zijn, maar is verwaarloosbaar vergeleken met het plezier dat je eraan kunt beleven – of je nou de oplossing zelf vindt of als je ze naspeelt.