• De passage over Faustino Oro kon ik niet volgen, maar Giri’s bezwaar tegen grootmeesters die snel varianten rebbelen in een interview na de partij wel. Zijn eigen antwoorden waren weliswaar subjectief, maar wel een stuk didactischer.
• Ook kwam hij aan het eind tot zelfspot over zijn eigen mondelinge varianten (te simpel en/of fout).
• Giri’s voordeel in deze partij stond tijdelijk op het spel toen beide spelers 45. a4 overzagen, maar had dat dan een reden moeten zijn voor grote nederigheid? Ook wereldtoppers spelen toch zelden perfect? Hier op Schaaksite noemde commentator Thomas Kools het een “partij uit één stuk” en dat moment “het enige rimpeltje”, terwijl Chess.com sprak van een ‘great battle’.
• Zelf zei Giri in dat interview dat hij vertrouwen had in een goede uitkomst omdat hij in het slechtste geval iets beter zou staan en in het beste geval totaal gewonnen. Dit betekent dat hij zich zijn tegenstander zich minder een fout kon veroorloven dan hij. Dat lijkt me een redelijke houding in dit geval.

• Op de uitspraken over zijn ‘prep’ als ‘wapenrusting’ kwam hijzelf aan het eind van het interview nog terug, hij verklapte toen dat hij maar gewoon een mooi onzinverhaaltje had opgehangen omdat hij (vanwege het kandidatentoernooi natuurlijk) over zijn echte openingsvoorbereiding niets wilde blootgeven.
• Je zou uit Giri’s woorden kunnen opmaken dat de openingsvoorbereiding vooral dient om inzicht te krijgen in de stellingen en zo in het vroege middenspel de juiste keuzen te maken. Zijn voordeel in deze partij kwam in feite vooral tot stand in dat tweede stadium, niet alleen in de voorbereide openingsfase. (Pas na 29. …, Kg7 concludeerde Dejan Bojkov op Chess.com “The opening battle has been a huge success for Black”, maar kun je dan nog van ‘opening’ spreken?)

Je mag natuurlijk vinden van dit artikel en van Giri wat je wilt, maar ik vind dat je op z’n minst overdrijft.

• ‘Neerlands hoop in bange dagen’ was een kwinkslag van Herman Grooten, vast een verwijzing naar een bekende cabaretgroep uit zijn jonge jaren, die pas nog in het nieuws was.
• De uitspraak in het interview over interactie met het publiek sloeg alleen op het reageren op reaguurders op de sociale media.
• In het begin van het interview (5:31) schrijft hij laconiek de wisselende uitslagen toe aan ‘eerst unlucky, nu lucky’, dat vond ik juist sympathiek.

… (vanwege lengtebeperking moet ik mijn reactie opsplitsen)

Ik las de titel voor het eerst in de jaren negentig in de rubriek van Gert Ligterink, toen Kortsjnoi rond de zestig was, voor een topschaker best oud. Daarom dacht ik dat het daarop sloeg, ik wist niet dat het al twintig jaar eerder bedacht was.

De naam klopt, maar “pensioengerechtigd” niet. Tijdens het IBM-toernooi 1976 hield Kortchnoi in zijn partij tegen Farago een totaal verloren afgebroken stelling in de hervatting remise. Hein Donner introduceerde voor Kortchnoi vervolgens de term “overgrootmeester”.

Het is altijd de bijnaam van Jan Timman geweest.

Als schaken ooit een volkssport wordt, dan wellicht dankzij het spel, maar óndanks de persoonlijkheid van Giri. Kijk op de video het interview vanaf 5:33.00. Wat een kwal was hij weer: de man moest zichzelf prijzen (dat hij de beste rekenaar is) en zegt letterlijk dat hij geen interactie wil met publiek dat commentaar geeft. Dat mag hoor, maar je wordt er geen volksheld van. En na 5:35:35, het zelfingenomen ‘I am my prep’… Maar dat trekt in vijf minuten bij vanaf 5:39:25, als hem duidelijk wordt dat hij z’n voordeel bijna helemaal weggaf. Giri praat een beetje zoals Kramnik: overdreven absoluut/optimistisch in zijn kwalificaties (‘completely winning’, etc.). Het mag best een onsje – of tien – minder.

Hopelijk speelt hij morgen goed, nu hij door Bluebaum is geveegd en bescheidenheid weer past.