Het was half acht. Af en toe kwamen mijn mede-autopassagiers en chauffeur even kijken naar de laatste en langste amateurpartij van die dag. Ik zat in De Moriaan vlakbij de muur aan de korte zijde en aan de overkant, op dezelfde hoogte, speelde Magnus Carlsen eveneens. Hij zat ook aan de korte zijde. Het was doodstil in een sporthal die voor driekwart praktisch leeg was. Ik voelde me even gelijkwaardig aan de Noorse topspeler, al was er wel één groot verschil: om zijn bord stonden zeker honderd schaakliefhebbers, bij mijn bord één arbiter.

Rond de klok van acht uur liepen we naar de parkeerplaats en stapten in de auto die ons naar Hoorn bracht. Een remise rijker. En een onvergetelijke ervaring.

De partij waar je op doelt, zag er na 16 zetten zo uit:

Mat in een paar, zo was mijn gevoel (en zo bevestigt het beest), maar met steeds meer mensen eromheen lukte dat niet. Sterker nog, 13 zetten later was zwart nog steeds in leven, met een koning die inmiddels op a5 (!) stond. Gelukkig had ik toen een laatste moment van helderheid en werd er alsnog een mat gevonden.

Dankjewel Jan Willem, jouw sfeerverslag is veel leuker om te lezen, dan dat stuk tekst dat Matthijs Dijkstra door ChatGPT liet genereren (al was dat wel een goed geslaagde grap!)